Sorting by

×
Skip to main content
en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Als dit blog live gaat, ben ik hopelijk duizenden meters in de lucht boven het midden van de Atlantische Oceaan, op weg naar Nederland voor een familiereünie. Dit is waar ik de afgelopen weken aan heb gedacht, en in plaats van over mijn eigen overpeinzingen te schrijven, wil ik een reflectie delen die mijn vader, Henry, een aantal jaren geleden schreef. Zijn post bevatte wat poëzie van zijn vader, Herman, en zowel de reflectie van mijn vader als de poëzie van mijn opa spreken over de eigenaardigheid van de plaats, het verlangen naar thuis en de realiteit dat thuis soms veel verschillende plekken kan zijn.

------------------------------------------------------------------------------------

Misschien had mijn vader geluk. Er is een plek in de wereld die hij de zijne noemde. Het is een prachtige plek die hij kon bezoeken en nooit zijn essentie heeft verloren tijdens zijn gevarieerde leven. Die plaats is Terschelling, een eiland voor de noordkust van Nederland. Het was het huis van zijn vader, Hinne de Jong, die er in 1896 werd geboren. Het was dus het ouderlijk huis van mijn vader Herman, van Hinne naar Kees naar Doeke en verder. Voor die generaties was Terschelling, slechts 88 vierkante kilometer groot, een wereld apart en een plek om thuis te horen. Maar Hinne verliet het eiland om te dienen in de Eerste Wereldoorlog en vervolgens om werk te zoeken. Hij heeft er nooit meer gewoond, en mijn vader, geboren in 1932, natuurlijk ook niet. Niet alle mensen die de thuiszorg verlaten om terug te keren, maar het hart van Hinne bleef achter. Hij ging steeds terug en nam later zijn familie mee voor bezoeken en vakanties, en later zelfs kleinkinderen, zoals mijn broer en ik in 1974.

Hinne verlaat Terschelling opnieuw naar het vasteland.

Hinne was dol op Terschelling, en deze gedichten gaan evenzeer over hem als over de auteur Herman, die die liefde van zijn vader overnam, over de oceaan droeg en doorgaf aan zijn kinderen. Daar wordt het zelfs nog breder gedeeld — onder de verspreide neven en nichten van De Jong, en nu hun kinderen, claimt het eiland Terschelling een bijna mythische betekenis. De relaties met Terschelling zijn divers. Voor Hinne was het thuis. Voor Wine (Win-uh), Herman, Sen-se en broers en zussen was het een plek om regelmatig te recreëren en weer contact te maken. Voor hun nakomelingen is het een idyllische vakantieplek en een hoofdstuk in onze geschiedenis. Deze sterke liefde voor een bijzondere plek is echt heel gewoon. Misschien wel de makkelijkste vergelijking die we hier hebben met onze Terschellinger verwantschap is de band van sommigen met hun familiehuisje in het noorden. Maar Skylge gaat dieper dan dat voor mensen zoals wij die de laatste tijd geen toeristen van Johnny Come zijn. De Jongs wonen weliswaar niet meer op het eiland, maar houden van het leven dat alleen aan autochtone eilandbewoners toebehoort. Voor de Terschellinger expats hoort echter bitterzoet bij het gebied. Herman de Jong zag het in de heimwee van zijn vader en in zijn eigen, 'jammerlijk geke' dromen over het eiland. Er is een prijs voor zo'n liefde. Hoewel het gratis wordt gegeven, 'bezit' het ook jou.

Herman geniet van zijn favoriete traktatie tijdens een bezoek aan Nederland.

Bij 'bitterzoet' en bij 'heimwee' kan de ene helft niet zonder de andere — er kan geen sprake zijn van bitterheid of ziekte als het huis niet zoet is, of zoetheid als je je niet thuis voelt. Natuurlijk kun je deze spanning vermijden door op je plek te blijven, maar hoe zoet zou dat dan zijn? Misschien leidt de vertrouwdheid die voortkomt uit het feit dat je niet afwezig bent, het hart af van genegenheid. Zouden Hinne en Herman zich hebben geschuurd als ze op een of andere manier Terschellinger bewoners waren gebleven? Voor Hinne en Herman was Terschelling nooit onbereikbaar, maar nooit volledig bereikt. Misschien had mijn vader toen pech dat hij zo verleid werd door dit eiland, een oceaan en een half continent verderop. Zou het niet beter zijn geweest om het te vergeten en je te concentreren op de genoegens die dichterbij liggen? Ik denk het niet, want het zijn de onbereikbare dingen die ons echt worden. Van nature kunnen we niet alles hebben. Wat we ook tekenen of in onze greep krijgen, laat ons uiteindelijk op zoek gaan naar meer. Alleen als we erkennen dat de eilanden van vreugde die we af en toe ervaren slechts momenten zijn in een oceaan van genade, ontdekken we het wonder van Gods geschenk aan ons. God is ons alles. Zijn creatie is zoveel meer dan we ons kunnen afvragen of voorstellen, en we zijn voorbestemd om volledig open te staan voor de rijke complexiteit ervan. Het is niet aan ons om tevreden vast te zitten in een sleur, want God spoort ons al snel aan om naar buiten en naar boven te kijken, dieper en verder naar de overvloed van één schepsel binnen een enorme schepping. De hemel en de nieuwe aarde zullen deze honger in ons niet stillen, maar ze zullen ons hart en geest openen voor elke nieuwe bevrediging en de bron ervan. Voor ons is Terschelling één eiland in een wereld van bestaan en een voorproefje van hoe het zou moeten zijn — altijd aanwezig maar nooit genoeg, een huis om te bezoeken, een zonnige plek als het regent, een verleden met toekomst en een oude plek om nieuw te zijn. Het leidt ons niet alleen af van ons gewone leven, maar geeft ons hoop dat het buitengewone mogelijk is en de wens om het te laten gebeuren. En het geeft ons het geduld om, ook in moeilijke tijden, te wachten op de tomeloze vreugde waar Hinne en Herman naar huis zijn gegaan.

Henry verbleef een paar dagen geleden op het mythische eiland.

------------------------------------------------------------------------------------

Untitled Gedicht van Herman de Jong, vertaald door Henry de Jong Als je veertig jaar in Canada woont, meer dan de helft van je leven in Canada woont, is het een beetje vreemd dat er nachten zijn die gekenmerkt worden door het plezier van dromen over Terschelling

Ik loop naast Dodemanskistenwalk door de duinen naar waar een paard voor het huisje liep waar oom Herman lag om genezen te worden, maar niet

Ik loop achter de dorpswandeling naar de bunker op het hoge duin met de mast en onder me ligt het dorp met zijn gele toren

Ik denk dat ik glimlach/lach in mijn slaapIk weet niet zeker of ik lach Ik kan mezelf niet zien als ik slaap met een glimlach

maar als ik na zo'n droom aangenaam wakker word in mijn bed in Canada dan weet ik zeker dat in het land waar ik in al die veertig jaar veel slaap, denk en glimlach doormaak, niets me zo heeft bezeten als het eiland waar ik nooit heb gewoond maar enkel vakanties heb doorgebracht die gek is of jammer genoeg zielig gek

Mijn eigen reis naar het eiland twaalf jaar geleden, de gele toren in de verte.

*Header Afbeelding maakt deel uit van een panorama van het eiland, gemaakt door mijn vader in 1974.

Laura de Jong

Laura de Jong is a pastor in the Christian Reformed Church. After seminary she served as the pastor of Second CRC in Grand Haven, Michigan, before moving back to her native Southern Ontario where she is currently serving as Interim Pastor of Preaching and Pastoral Care at Community CRC in Kitchener. 

6 Comments

  • Daniel Meeter says:

    Oh yes, thank you. Sehnsucht and joy.

  • Bruce Buursma says:

    Beautiful words and memories through the generations and across the ocean, Laura. Enjoy your reunion! Gou räis!!

  • Gloria J McCanna says:

    So beautifully written – it has sent my heart and mind off on a meandering journey. Thank you.

  • Henry Baron says:

    Good and lasting memories that turn the mind and soul to deep thoughts and feelings deserve the best in language that draw the reader into the experience. Beautifully accomplished here!
    Thanks Henry & Laura for sharing. I will always remember Terschelling (Skylge) from my one day and night visit with Herman and my grandson in 2019.

  • Don Zeyl says:

    A pleasant shock to recognize my first organ teacher Herman De Jong. He was also my 6th grade teacher at the Sarnia Christian School in the mid-1950s. I remember your grandmother Stienie being pregnant with Henry. So many wonderful memories of a couple that had such a formative influence on my life.

  • Laura, today we left Terschelling, the IJsland wereld we come each year, already for 37 years, now with children and grandchildren. Yndeed, mythical proportions. Thank you for your wonderful blog and theological reflection, which was augustinion in many was.
    Cornelis van der Kooi

Leave a Reply