Skip to main content
en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Historische fictie is een lastige trope. We hebben informatie uit het verleden, maar missen meestal nogal wat stukken. Het is leuk om de hiaten op logische of fantasierijke manieren op te vullen, maar soms misleidend, interessanter, realistischer of problematischer. Er is bijvoorbeeld niets in het historische verslag dat bevestigt dat Abraham Lincoln in feite een vampierendoder was. Maar ik begrijp de aantrekkingskracht van de verhaallijn. Ik las onlangs Jefferson's Sons: A Founding Father's Secret Children van Kimberly Brubaker Bradley. Het boek is gericht op een jong volwassen publiek en creëert een verhaal over Thomas Jefferson, zijn slaaf, Sally Hemings, en de vier overlevende kinderen van Jefferson met Sally Hemings: William Beverly, Harriet, James Madison en Thomas Eston. Uit de geschiedenis blijkt heel duidelijk dat Sally Hemings vier kinderen had toen ze tot slaaf werd gemaakt in Monticello, dat deze kinderen vrij blank waren van uiterlijk, op Thomas Jefferson leken en door Thomas Jefferson werden bevrijd — de twee oudere kinderen mochten in 1822 vertrekken en de andere twee werden in zijn testament vrijgelaten. Sally Hemings werd niet bevrijd door Jefferson, maar kreeg toestemming om Monticello te verlaten door de dochter van Jefferson na de dood van Jefferson, en woonde met haar zonen in Charlottesville, VA. Uit het historische verslag blijkt ook dat er veel geruchten bestonden over Thomas Jefferson en zijn slaaf, Sally Hemings. In 1802, toen Jefferson zich kandidaat stelde voor het presidentschap van de Verenigde Staten, schreef journalist James T. Callender in een krant in Richmond, VA dat Jefferson „als bijvrouw een van zijn slaven hield”, genaamd Sally, en dat Jefferson meerdere kinderen met haar had. Sally Hemings heeft geen schriftelijke verslagen achtergelaten, voor zover we weten. In de jaren negentig toonde DNA-bewijs onomstotelijk aan dat Thomas Jefferson kinderen verwekte met Sally Hemings. Lesgeven over slavernij is moeilijk voor een publiek in de 21e eeuw. Maar voor mij is het moeilijkste om te begrijpen het dagelijkse leven en de intimiteit van het leven tussen de slaven en hun eigenaars. Het historische record wees vaak op het verschijnen van slaven. Maar zelden wijst het historische verslag duidelijk op de blanke vaders van tot slaaf gemaakte kinderen. En toch weten we dat het regelmatig gebeurde. Het is moeilijk voor te stellen om met slaven te leven. En slaven die kinderen hebben, en veel van hen zien er wit uit. Of lijk op de meester. Of zijn zoon. Of zijn broer. Het is het geheim dat iedereen kent, maar slechts weinigen zeggen er iets over. Iedereen fluistert over wie de vader is. De meeste mensen merken familieovereenkomsten op. En toch is er in het historische verslag grotendeels niets over deze gangbare praktijk. Frederick Douglass zei in zijn Narrative, gepubliceerd in 1845, het volgende: „Mijn vader was een blanke man. Door alles wat ik ooit over mijn afkomst heb horen spreken, werd toegegeven dat hij zo was. Er werd ook gefluisterd dat mijn meester mijn vader was; maar over de juistheid van deze mening weet ik niets.” Douglass geeft vervolgens dit commentaar over de praktijk van het verwekken van slaven: „het gefluister dat mijn meester mijn vader was, kan wel of niet waar zijn; en, waar of niet waar, het is maar van weinig belang voor mijn doel, terwijl het feit blijft dat slavenhouders, in al zijn overduidelijke verfoeilijkheid, hebben gewijd en wettelijk vastgelegd dat de kinderen van slavinnen in alle gevallen de toestand van hun moeder moeten volgen; en dit wordt te duidelijk gedaan om aan hun eigen lusten toe te dienen en de bevrediging van hun slechte verlangens zowel nuttig als plezierig te maken; want door deze sluwe regeling houdt de slavenhouder, in enkele gevallen, tegenover zijn slaven de dubbelrelatie tussen meester en vader in stand.” Dat is iedereen opgevallen. Je hebt heel hard moeten werken om deze praktijk niet op te merken en de historische gegevens weerspiegelen enkele aanwijzingen van biraciale kinderen, maar officieel wordt deze praktijk niet erkend. Dit maakt het voor sommigen ook gemakkelijk om te ontkennen dat de praktijk ooit heeft plaatsgevonden. Thomas Jefferson stond de vrijheid van zijn tot slaaf gemaakte kinderen toe, maar dit kwam zelden voor. Ik zou willen dat Sally Hemings haar eigen verhaal schreef, maar dat deed ze niet, of, als ze dat deed, is het niet bewaard gebleven.

Rebecca Koerselman

Rebecca Koerselman teaches history at Northwestern College in Orange City, IA.

4 Comments

  • Jill Fenske says:

    Ah, how many stories of the vulnerable ( slaves, women, working poor ) were not preserved. We would be richer for them.

  • Rebecca,
    Once more, thank you for your work. Having just come back from the Holy Land with the “She is Called” group, I really lament the absence of the female narrative.

    Blessings,

    Mark

  • James C Dekker says:

    One more example of the “Victor” writing oting history?

  • Pamela Spiertz Adams says:

    Rebecca, I have heard this story many times and it strikes me as extra fodder to add to our country’s BIG SIN which is slavery. Very sad first for the slavery and second for not freeing people you were so close to. Of course, we have to think there was some closeness-how could it not be.

Leave a Reply