Skip to main content
en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Mijn vriend heeft deze week een puppy gekregen. Hij kocht haar een paar weken geleden en mocht haar maandag eindelijk naar huis brengen. Toen ik door de deur liep, zaten ze allebei op de bank - William en een niet zo kleine bal vloer krulden naast hem op, staart sloeg het kussen terwijl ik erheen liep om mezelf voor te stellen. De rest van de dag keken we toe hoe ze zich in haar omgeving versoepelde. De bank werd al snel haar domein, de plek waar ze zich terugtrok en verwachtte dat we haar naartoe zouden vergezellen, jammerend toen we ons niet konden verplichten. Ze nestelde zich nooit volledig in slaap, ademde altijd hard, altijd alert bij het eerste teken van beweging. De eerste keer dat we haar op het dek namen, zat ze vrij constant in een van onze ronden, waagde ze slechts een paar stappen toen we haar aanmoedigden om te verkennen voordat ze naar ons terugrenden en haar neus in onze handen staken.

We pasten ons ook aan en maakten ons vertrouwd met haar. Gedurende de dag hebben we verschillende namen voor haar geprobeerd, lijsten gescand naar iets dat we allebei leuk vonden en gebruikten het ongeveer een uur om te zien hoe het paste. Niets leek helemaal te blijven hangen, dus bleef ze (in mijn gesprek met haar tenminste), „pupperz” en „babymeisje”. Naarmate de dag vorderde, begonnen we echter allebei te groeien in onze zekerheid van de ander. Toen we haar's middags weer naar het dek brachten, gaf ze ons nauwelijks de tijd van de dag, rende van de ene kant van het dek naar de andere, speelde met haar touwspeelgoed, verkende elke hoek, dartelde en op zijn gemak. Tegen het einde van de dag noemden we haar „Maggie”, en dat noemen we haar nog steeds zo vandaag. En toen ik dinsdagochtend belde om in te checken, meldde William gelukkig dat Maggie de hele nacht had geslapen, weggestopt, denk ik, van de stress van de dag, maar hopelijk ook een beetje veiliger voelde na een volledige dag in haar nieuwe huis. Tussen puppyknuffels en wandelingen op maandag sms"te en e-mailde ik met familie van een dierbare vriend en voormalige collega die de avond ervoor was overleden. Ze hadden me gevraagd om volgende week op haar begrafenis te zingen, en dus luisterde ik die avond op mijn rit naar huis naar enkele opties. Ik luisterde een paar keer naar het nummer, „I will be there” (oorspronkelijk „Ik zal er zijn”) van de Nederlandse groep Sela. Het is een lied van troost in het heden en hoop voor de toekomst. Het derde vers luidt: „Mijn hoop voor de toekomst is zeker, ik weet het. Je staat achter me Jezus; Je laat nooit los. Als de hemel op me wacht, kniel ik voor Uw troon. Je heet me welkom Jezus, Je neemt me mee naar huis.” Met tranen in mijn ogen toen ik met de 401 reed, dacht ik na over deze twee verschillende ervaringen van thuisgaan. Ik dacht aan de hectische, onzekere energie van de puppy, met een vreemd persoon naar een vreemde plek gebracht, voelde me meteen gestrest en bezorgd over de nieuwheid, maar ook bereid om geruststelling te zoeken in de schoot van een persoon die ze nauwelijks herkende. Ik dacht aan de naamloosheid van de puppy - over onze behoefte om te ontdekken wie ze is, zodat we de naam kunnen vinden die past. En ik stelde me het thuisgaan van mijn vriendin voor. Een huis naar een plek die verrassend nieuw en ook pijnlijk bekend zou zijn. Thuis om te wonen bij Degene die haar constante metgezel is geweest. Thuis om voor Degene te staan die haar naam kende voordat ze werd geboren, die precies wist wie ze was en zou zijn. Dit soort thuisgaan kent geen angst, geen onzekerheid... gewoon de perfecte kennis van terughoudendheid en rust. De zon ging onder terwijl ik reed en luisterde en aan huis dacht. Het gluurde rond laaghangende wolken, waardoor de gele velden en groene bomen levendig tegen de verduisterende lucht knallen. Ik grijnsde door de tranen heen. Het voelde alsof God zei: „Ik ben hier nu ook bij jou. Thuis is waar ik ook ben met jou.” En ik vroeg me af - en heb me deze week steeds afgevraagd - wat het betekent om je thuis te voelen bij onze God. Als we het gevoel hebben dat we thuis zijn bij onze God. Leven we met een hectische, onzekere energie, constant alert op het eerste teken van problemen, klaar om te schieten of te blaffen als het allemaal te veel voelt? Of weten we dat we bekend zijn? Dat we een constante, trouwe metgezel hebben? Dat zelfs als we wachten op de dag dat we wonen op een plek die zowel verrassend nieuw als pijnlijk bekend is, we thuis zijn in God, want God is met ons? Maggie zeurt nog steeds als William uit het zicht verdwijnt. Het zal even duren voordat ze erop vertrouwt dat haar mens altijd bij haar terugkomt. Maar we hebben deze belofte, nu en voor de toekomst: „Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood noch leven, noch engelen noch demonen, noch het heden noch de toekomst, noch enige macht, noch hoogte noch diepte, noch iets anders in de hele schepping, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God die in Christus Jezus is onze Heer.”

Laura de Jong

Laura de Jong is a pastor in the Christian Reformed Church. After seminary she served as the pastor of Second CRC in Grand Haven, Michigan, before moving back to her native Southern Ontario where she is currently serving as Interim Pastor of Preaching and Pastoral Care at Community CRC in Kitchener. 

6 Comments

  • Susan Poll says:

    Lovely. Thank you!

  • Susan DeYoung says:

    Thank you, Laura, for this lovely description of the comfort of belonging. I too am imaging your dear friend (my dear aunt) in her startling new and achingly familiar new home. Can’t you just hear her laughing with delight?

  • Jan Zuidema says:

    Thank you, wise friend, for focusing our thoughts on her gain instead of our loss. I know she is truly at home with her Lord, but the ache of not having one more hug, one more laugh, one more word of heartfelt encouragement will leave a void in a congregation she blessed with her presence every day. She didn’t even have to wait for a name. How blessed.

  • Stephen DeHaan says:

    Thanks Laura. Give a listen to the song “Home” by Edward Sharpe and the Magnetic Zeroes. That song covers the same concept of “ home is wherever I’m with you”.

  • Steve Mulder says:

    Beautiful, Laura. Thank you.

  • Your thoughts are beautiful. Peace to you on the loss of your dear friend.
    You will honor her by singing.

Leave a Reply