Skip to main content
en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Ik moet toegeven dat de titel een uitschakeling was. Voor mij roept het saccharine verhalen op in het straatje van Chicken Soup for the Soul, of een soort christelijke romantiek die al dan niet met octogenair breien betrokken was. Maar de ondertitel was meeslepend en het boek werd me sterk aanbevolen door meerdere mensen, dus ik las het. Ik heb nogal wat gelezen over ras, maar ik vond het argument van de auteur, Resmaa Menakem, een therapeut, diep overtuigend te zijn.In My Grandmother's Hands: Racialized Trauma and the Pathway to Mending our Hearts and Bodies, legt Menakem uit dat trauma niet geïndividualiseerd is, maar collectief wordt gedragen. Trauma kan zich verspreiden als een besmettelijke ziekte binnen koppels, families, nauwe relaties en generaties. Volgens Menakem: „Wanneer een groep een andere groep onderdrukt, slachtoffer maakt, brutaliseert of een andere marginaliseert, kunnen veel van de slachtoffers trauma lijden en vervolgens die traumarespons doorgeven aan hun kinderen als standaard operatieprocedure.” Trauma dat meerdere generaties voortduurt, wordt vaak historisch trauma genoemd dat Menakem vergelijkt met „een bom die keer op keer afgaat”. Ongenezen trauma kan functioneren als een rots in een vijver met rimpelingen die in de loop van de tijd vele anderen treffen om een familienorm te worden, of, verergerd door families en generaties, net als cultuur. Menakem beweert zelfs dat herinneringen die verband houden met pijnlijke gebeurtenissen in een lichamelijke vorm van ouder op kind kunnen worden overgedragen, gebaseerd op recente studies van epigenetica (de studie van erfelijke veranderingen in genexpressie). Maar de effecten van trauma zijn niet alleen beperkt tot wat er met ons gebeurt. Menakem schrijft dat trauma ook optreedt door te kijken of te ervaren dat iemand anders getraumatiseerd raakt, of door de schade toe te brengen. Volgens Menakem: „Het is gemakkelijk te zien hoe de suprematie van het witte lichaam de afgelopen drie eeuwen zielswonden heeft veroorzaakt voor vele miljoenen Afro-Amerikaanse lichamen. Het is minder duidelijk wat het toebrengen van dat trauma witte lichamen heeft aangedaan.” Hij onderzoekt de generatievormen van trauma bij inheemse volkeren, Afro-Amerikanen en andere groepen mensen, maar onderzoekt ook het generatietrauma van witte lichamen en hoe dat trauma zich op ongezonde manieren manifesteert. Met name ziet Menakem het geweld tussen politie en Afro-Amerikanen als een lichamelijke reactie waarbij veel witte lichamen van wetshandhaving op een lichamelijke manier reageren op Afro-Amerikaanse lichamen — als schadelijk, gevaarlijk en gecontroleerd moeten worden.Menakem zegt veel meer dan ik kan behandelen in een korte blogpost, maar naast zijn argumenten en bewijsmateriaal, waardeerde ik dat zijn boek methoden bevatte om ons lichaam te hertrainen, of, in zijn verbiage, ons lichaam op gezonde manieren te vestigen om genezing en verzoening te bevorderen. Historici hebben de neiging om het verleden goed te interpreteren door middel van bewijs en analyse, maar we zijn veel minder bedreven in het uitleggen van oplossingen. Te vaak lees ik geschiedenissen of verslagen van ras of trauma die het probleem eenvoudig diepgaand en gedetailleerd verklaren zonder iets in de weg te staan van oplossingen. Hoe meer ik lees over ras, hoe hulpeloos en gefrustreerd ik voel om een paar kleine stapjes te maken in de richting van genezing of verzoening. Menakem's ervaring en expertise als therapeut hielp bij het definiëren van het schijnbaar eeuwige conflict tussen en tussen raciale groepen, maar creëerde ook een ruimte om te werken aan genezing en oplossing.

Ik werd onlangs ervan beschuldigd „veel te rationeel” te zijn in de manier waarop ik dacht aan de praktijk van genezing. Hoewel ik nog steeds de neiging heb rationaliteit een nuttige vaardigheid te vinden, zal ik ook toegeven dat Menakem's zaak voor racialiserende trauma's en hoe we ons lichaam kunnen genezen een goede herinnering aan onze lichamelijke aard is. Ik heb onlangs gemeenschap gehad met mijn kerkfamilie en werd herinnerd aan de lichamelijke aard van Christus' dood en opstanding, in een tastbare vorm van het eten van het brood en het drinken van de beker. Ons lichaam heeft herinneringen, maar moeten ook worden herinnerd en getraind om genade te ervaren... en ook genezing.Wat een wereld zal dit zijn als menselijke mogelijkheden worden bevrijd, wanneer we elkaar ontdekken, wanneer de vreemdeling niet langer de potentiële crimineel en de zekere minderwaardige is. — W.E.B. Du Bois

Resmaa Menakem, de handen van mijn grootmoeder: racialized Trauma en de weg naar het herstellen van onze harten en lichamen, (Las Vegas, NV: Central Recovery Press, 2017).

Rebecca Koerselman

Rebecca Koerselman teaches history at Northwestern College in Orange City, IA.

7 Comments

  • Mark Ennis says:

    Again, thank you for this. Recently I have heard about this from therapists I know. It reminds me of the Genesis stories where sin is transmitted to future generations. Thank you.

  • Pam Adams says:

    Rebecca, I read your posts because I know I will agree with what you wrote and that happened again today. I realize the trauma that Black people face each day of their lives through my adoption of a child who was half Black and half white. Half of my grandchildren are Black so I hope and pray that others open their eyes, That is children who need to be the considered to be just like other people in the world. Of course this extents to all people of color. May we open our eyes and hearts to the Bible and love all of God’s children.

  • Henny Flinterman Vroege says:

    Thank you!

    This reminded me of what families experience when a family member is an alcoholic. Even if there is no alcoholic in the following generational families, still there are passed down the ugly feelings of insecurity, low/no self esteem, no confidence… The cycle in the case of alcoholism (and other abusive behaviours) is broken by Twelve Step programs.

  • Kate Guthrie says:

    Thank you for highlighting this work—I have found it transformational individually and in community. We aren’t going to think/book club our way out of white body supremacy and Learning to heal our collective trauma from this is key to creating a new culture of whiteness. Currently we don’t know what it is to be white apart from white body supremacy. Highly recommend this work not just to read, but to *practice.*

  • Daniel Meeter says:

    Thank you for info us all about this.

Leave a Reply