en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Away HomeOp dinsdagavond speelde de Toronto Blue Jays hun eerste „Home” spel in hun nieuwe home-away-from-home, Sahlen Field, in Buffalo, New York. Normaal gesproken is de thuisbasis van Toronto Triple-A affiliate, de Buffalo Bisons, deze zomer speelt het veld gastheer van Canada's enige Major League Baseball team, nadat de Canadese regering vorige maand verordende dat het te riskant was om teams te verplaatsen in en uit het land. in het buitenland om infrastructuurontwikkelingen op Sahlen Field mogelijk te maken om het tot MLB snuff te krijgen. Het veld is uitgedost in het koningsblauw van de Jay, het logo siert nu de dugouts en de gewatteerde muren, en valse fans zijn geplaatst op de lagere stoelen. Het lijkt meer op thuis dan iets anders heeft dit seizoen, maar thuis is het zeker niet. Geen CN toren weefgetouwen boven het hoofd, geen skydome overhangt het scorebord, en misschien wel het belangrijkst, „home plate lady” is alleen aanwezig als een kartonnen uitsnijd.Niet dat ze persoonlijk aanwezig zou zijn in Roger's Centre. Elk spel is nu verstoken van fans. Het geluid van de menigte wordt doorgesluisd (wat sommige mensen haten, en anderen, zoals ik, vinden nogal geruststellend), de enige gezichten op de tribunes zijn tweedimensionaal, de commentatoren melden van voor hun eigen schermen, kijken naar het spel zoals we allemaal doen, van ver. Het is honkbal, en ik ben er blij voor, maar het is zeker een beetje af. Toen het seizoen begon, vermaakte ik me door me af te vragen hoe het zou zijn als we gemeentelijk lawaai naar onze lege heiligdommen zouden leiden. Druk op een knop en hoor een „Dank zij God” na de Schrift. Verschillende volume-instellingen voor gemeentezang, de luidste gereserveerd voor bekende hymnen, de rustigere instellingen voor nieuwe liedjes. We zouden onze geluidstechnici geannoteerde kopieën van onze preken kunnen geven, „amens” optimistisch gekrabbeld in de marge. De MLB heeft besteld dat er geen booing over de speakers wordt afgespeeld. We zouden natuurlijk volgen pak.Zou het beter zijn, dit ingeblikte geluid, dan de stilte die mijn preken begroet? Zou het allemaal normaler lijken? Of zou het het verschil verergeren, de leegte, het verdriet dat zich heeft gevestigd in de parochiaanloze kerkbanken, die ik probeer te negeren terwijl we onze diensten filmen, maar dat laat me leeg en melancholisch op het moment dat onze video tech zegt „cut”? Het is een normale dienst, in de meeste aspecten, maar om de zegening te beëindigen met een machtige, „En al Gods mensen zeiden” en horen alleen de twee lof teamleden uitspreken „Amen” is een oefening in het belachelijke. Het kennen van de noodzaak van deze veranderingen maakt ze niet minder pijnlijk. Het is de kerk, en ik ben er blij om, maar het is zeker een beetje af. Ik nam een pauze van de belachelijke vorige week om op vakantie te gaan. Zoals we allemaal hebben meegemaakt, had ik mijn „wat ik zou hebben gedaan” omhooggezet en vervangen. Ik zou twee weken gaan kamperen met mijn familie in Noord-Ontario. In plaats daarvan bezocht ik enkele vrienden aan de oostkant van de staat. Dit is het langste dat ik ben gegaan zonder een voet op Canadese bodem te zetten of mijn familie te zien. Ik ken veel mensen die jaren gaan zonder hun familie of thuisland te zien, en ik weet dat ik het geluk heb dat ik dat regelmatig onder normale omstandigheden kan doen. Maar om de grens te sluiten, en de mogelijkheid om maand na maand naar huis te gaan, is moeilijk. Amerika en Canada zijn op zoveel manieren vergelijkbaar. Maar ze zijn lang niet hetzelfde land. Deze twee buren worden gevormd door verschillende verhalen, met verschillende begrippen vrijheid, identiteit, maatschappelijke verantwoordelijkheid en multiculturalisme. Er zijn duidelijke verschillen (gezondheidszorg, wapencontrole, grijs vs kleurrijk geld), maar er zijn ook moeilijkere naamsverschillen, nuances en manieren om te zijn die me vreemd voelen. Naar huis gaan, al is het maar voor een paar dagen, genoeg om me te huisarrest te geven, om me te herinneren aan wie ik ben, hoe thuis is, om me gesetteld en versterkt te voelen om opnieuw het onbekende binnen te gaan. Als dat niet mogelijk is, en als de dingen in de VS chaotisch aanvoelen dan ooit, is mijn verlangen naar thuis, hoewel niet verlammend, een bijna constante doffe pijn. Begrijp me niet verkeerd — ik ben zo dankbaar voor mijn gemeenschap, mijn vrienden, mijn werk — er is hier veel om van te houden. Maar toch, dit „thuis”, voor mij, is een beetje mis.De truc, ik heb gevonden, om af te weren van de heimwee, is om lokaal te leven. Zoveel nieuws uit het hele land verergert de gevoelens van verbijstering, maar als ik denk aan mijn stad, mijn kerk, mijn volk, doe ik dat met liefde. We zijn niet zo verschillend, per slot van rekening. Ik vind mezelf in deze tijd van isolatie en online kerk ook verlangen naar de mensen die deze plek thuis laten voelen, die me huisarrest houden, die zorgen voor de thuishorigheid en gemeenschap waar we allemaal naar verlangen. Ik wil horen, wanhopig, de klinkende „Amen” na de benedictie.Ik wacht op dat „Amen” zoals ik wacht tot de grens te openen.Maar ik veronderstel dat de christen is altijd te wachten, altijd leven alsof de dingen waren „een beetje off.” We leven met een verlangen, niet naar het huis dat we kenden, maar het huis dat zal zijn, wanneer „onrecht zal zijn” en alles nieuw zal worden gemaakt, en de „Amen” zal luid zijn en definitief zijn. En de truc, natuurlijk, is om te leven met het verlangen, maar niet ongedaan te worden gemaakt door het verlangen. In plaats van het verlangen om vorm te geven aan hoe we lokaal leven, in het hier en nu, gekleurd door een eschatologische verbeelding. Door middel van Schrift en gebed in het „verre land” te tikken, versterken de dingen die ons in het heden aarden ons in het onbekende, moedigen ons aan om trouw te leven waar we ook zijn. Want terwijl de dingen een beetje uit zijn (of, soms, veel af), dit huis is nog steeds ons thuis, is nog steeds overvloedig met de liefde van God. En het is hier, in dit huis, dat we geroepen worden om te leven alsof de hemel op aarde is. Om te leven zodat wij de wegwijzer in het veld zouden zijn, de spandoek over de dug-out, en om degenen die thuis vanuit hun scherm kijken moedig te verklaren: „Deze wereld behoort nog aan God.”

Laura de Jong

Laura de Jong serves as pastor of Second Christian Reformed Church in Grand Haven, Michigan.

9 Comments

  • Daniel J Meeter says:

    Really nice. C S Lewis: Sehnsucht. The hymn, Jerusalem the Golden. So much I’d love to talk to you about. But I just want to say, having been in both Pilot Field (now Sahlen Field) and Skydome (now Rogers Centre), I think the former feels much more like a ballpark.

  • Amy Schenkel says:

    Delightful and honest. Thanks, Laura.

  • Jan Hoffman says:

    I wonder if there aren’t many, many of us who are not feeling at home, who have found closed borders, 14-day quarantines apt descriptions of what we’ve felt for several years now. Covid has given definition to this reality in profound ways. We know we are biblically called wanderers and aliens but that has become true in a new sense to me only since being shut down and shut out or shut in by Covid.

  • Rowland Van Es, Jr. says:

    I clicked on the link to the letter from Peter Schuurman and liked the line about the key to America’s social problems from Katherine Morrison, “The persistent presence of violence and a reluctance to learn from other people’s experiences may be the greatest obstacles.” The pandemic has again shown how reluctant we are to learn from others, even at the expense of losing so many lives that could have been spared if we had learned more.

  • Nolan Palsma says:

    What you suggest for piped in hymns, responses, etc. is very tempting! TV shows have done this for years to give us a more exciting experience. Yet, I prefer reality over false pretense. The coronavirus era is what we have been given and we are called to work with it!

  • Jane Brown says:

    I read letter from Peter Schuurman and liked the line about the key to America’s social problems from Katherine Morrison, “The persistent presence of violence and a reluctance to learn from other people’s experiences may be the greatest obstacles.” And also “peace, order, good government”
    Very interesting to read more about Canada

  • George Vink says:

    Thanks, Laura. You certainly echoed my thoughts regarding the “home” and yet localizing the feelings. Keep writing…you articulate well what others cannot, or do not….

  • Dean Koopman says:

    Thank you for this reflection. It makes me think of all the non-ecclesiastical texture of worship and the thinness of meeting in the online world versus the created world.
    Scripted church sounds would be thin without the clamor of children followed by the shushing of parents, the cacophony of candy wrappers at the beginning of the sermon, or the wailing child whisked from the sanctuary by the embarrassed parent eyed by those of us who have lived the same experience many years earlier.
    It all makes me yearn harder for that which I am without. The sensory richness corporate worship on earth and the greater richness of fellowship to come.

  • Henk Ottens says:

    You vacationed from our pulpit last Sunday, but you’ve treated us to a dandy sermon anyway. Thanks.

Leave a Reply