en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Ik dacht niet dat ik ooit maatjes zou zijn met John Cena, maar dan denk ik dat Covid-19 ons allemaal in verrassende situaties heeft gebracht. In het seminarie verzamelden vrienden van mij levensgrote kartonnen uitsparingen, zoals die je in een bioscoop zou zien. Ze sluipen ze naar de appartementen van andere vrienden, waardoor ze angstaanjagende verrassingen waren als je het licht aandeed in de onvoltooide kelder. Veel van de uitsparingen waren Star Wars karakters. Een daarvan was John Cena, van pro-worstelsbekendheid.

„Maak je geen zorgen team. Ik heb iemand gevonden om me gezelschap te houden tijdens de quarantaine. Hij is vrij nutteloos in de keuken, helaas.”

Toen ik voor het eerst verhuisde naar de pastorie in Grand Haven en mensen maakten een grapje over het leven in een vissenkom, dacht ik dat ik dit zou spelen door John Cena te lenen en hem van tijd tot tijd in de ramen te steken. Ik heb dit nooit gedaan, en daarna verzuimd om John terug te brengen, dus werd hij naar de kelder gedegradeerd om drie jaar opgevouwen op een plank te zitten en vervolgens quarantaine geraakt. En ik was dankbaar voor de bezorgdheid van mensen over hoe ik het deed, alleen wonen in een groot huis. Maar hun bezorgdheid deed me beseffen dat ik niet alleen was. Ik had John Cena.

„Vroeg John me te helpen met mijn onderzoekspriet. Jammer dat hij onzin is met citaten.”

Zo begon de documentatie van John me gezelschap te houden in de komende weken. Samen koken, onderzoek doen, een film kijken. Hij was niet veel op de gespreksafdeling, maar 10/10 voor luistervaardigheid.

„Onze ochtend Yoga met Adrienne. John heeft een beetje moeite om voorbij de berg pose te komen.”

Ik had Cena in juni en juli niet weggehaald, dus ik was blij, toen ik een paar weken geleden een buitendoop plande, toen de ouders vroegen of John aanwezig mocht zijn. Hij was natuurlijk blij om te helpen. Dit was misschien wel de beste #quarantiningwithCena foto tot nu toe. Compleet met John die de baby „vasthoudt”. (En hier heb ik het gevoel dat ik moet zeggen dat Cena in de auto bleef voor de werkelijke doop, bracht pas nadat de meeste mensen waren vertrokken). We hebben de doophanddoek over zijn schouder gedrapeerd. Hilariteit ontleende.

De doopzee was minder zeker over deze situatie dan Cena.

Toen een Facebook-vriend op de post commentaar gaf: „Laat het aan Laura over om wat lichtzinnigheid in een sacramentaal moment te strooien,” zei ik terug: „Wat zijn de sacramenten, zo niet komedies van de meest diepgaande aard?” Ik bedoelde niet echt iets met dat antwoord, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me realiseerde dat het waar was. Ik heb deze zomer door Genesis gepredikt, en een grotere cast van dubbele, verraderlijke en verwaande personages die je moeilijk te vinden zou zijn. Maar om een of andere onverklaarbare reden besluit God met hen mee te gaan. Al vroeg vond ik dit citaat van Frederick Buechner, en het gaf een groot deel van de ruggengraat voor de serie: „Een goede grap is er een die je verrast — zoals die van God bijvoorbeeld. Wie had gedacht dat Israël van alle volkeren degene zou zijn die God koos of Sarah Isaac zou hebben op de leeftijd van negentig of de Messias zou opduiken in een kribbe? Wie zou het vogelbekdier kunnen zien aankomen of Saint Simeon Stylites of het personage dat momenteel de preekstoel beslaat bij First Presbyterian? De lach in elk geval is het resultaat van verbijsterde genot van de pure onverwachte dingen.Satan's grappen, aan de andere kant, kunt u meestal spotten een mijl afstand. Zodra de slang naar Adam en Eva kwam glijden, kon bijna iedereen zien dat de lach op hen zou liggen. Dat iemand zo onberispelijk, rechtop en welbedachte als Job het tapijt onder hem zou hebben uitgetrokken voordat hij klaar was. Die Faust, die Faust was, was zeker uit zijn ziel bedrogen te worden. En zo door.In de laatste analyse, de enige die veel van een kick uit Satans grappen krijgt, is Satan zelf. Met Gods, echter, zelfs de meest geharde cynici en bitterste pessimisten hebben het moeilijk om af en toe een glimlach te onderdrukken. Als God echt op gang komt, barsten zelfs de ochtendsterren uit in zingen en schreeuwen alle zonen van God om vreugde.” Wat zijn de sacramenten dan, maar regelmatig herhaalde punchlines van de grootste grap ooit verteld? Wie kan zich voorstellen dat God iemand in zijn familie zou opeisen en hen een erfgenaam van het koninkrijk zou maken, om geen andere reden dan zijn verlangen om dat te doen? Wie had het ooit kunnen zien aankomen, die ochtend toen de dood Zoon van God stopte met dood te zijn? Het was een gezicht dat de demonen in hun sporen moet hebben laten draaien terwijl de engelen van lachen „van verbazende vreugde over de pure onverwachte van het ding.” Komedie — met name stand-up komedie — is het grappigst als je jezelf in de grap kunt vinden, wanneer je de waarheid volledig kent impliciet in de absurditeit. Een van mijn favoriete komieken is Michael McIntyre, die me in steken zal hebben door simpelweg te beschrijven de pijnlijke beproeving van het ophangen van een klok aan de muur en voortdurend missen van de nagel. We zijn er allemaal geweest. Veilig aan deze kant van die beproeving, kunnen we erom lachen. Wat maakt de sacramenten zo verbazingwekkend, zo verrassend, zo diep komisch, is dat we onszelf in de grap, in het verhaal. In de gewone schaal en tafel wordt ons een waarheid over onszelf verteld die we nauwelijks kunnen geloven — dat de dood en opstanding van Christus voor ons waren, dat Gods verbond genade voor ons is, dat de uitnodiging voor het huwelijksfeest van het lam onze naam op de envelop heeft. Wij maken zelf deel uit van Gods grote omgekeerde, set-to-rights project van koninkrijk restauratie, en dat is waar, zelfs als al het bewijs suggereert dat een dergelijke waarheid absurd is. Als al het bewijs suggereert dat de wereld naar de hel gaat in een handmand, en het kwaad heeft de dag gewonnen, en de dood kruipt uit elke hoek. Velen van ons hebben zich de afgelopen maanden tot komedie gewend — satires en opstaan, sit-com reboots en late nachtankers die vanuit hun keukens stromen. Kartonnen uitsparingen die niet voorbij bergpose kunnen komen. Maar ons hele leven zit in het verhaal met de beste punchline van allemaal — dat dit niet het einde is. De dood is opgeslokt in de overwinning, en God is op de troon. De ochtendsterren zingen inderdaad.

Citaat van Frederick Buechner, Beyond Words.

Laura de Jong

Laura de Jong serves as pastor of Second Christian Reformed Church in Grand Haven, Michigan.

9 Comments

  • I love it. Jesus had a great sense of humor too, with his log-in-your-eye critics, for example, or his extravagantly foolish characters in Luke 15–searching shepherd, woman throwing a party that cost her found coin, prodigal father–to crack open our minds and realize that yes, incredibly, God loves us at least that much. And Buechner is masterful at showing us our foibles in his descriptions of Abraham and Peter in Peculiar Treasures.

  • Jan Zuidema says:

    I’ve been waiting for John to somehow show up here – he must be so pleased to have made the Reformed big time! Leave it to you and said friend to uncover the absurdity of the story. In reading through the Bible this summer and being reacquainted with the details of each OT story, one is struck by how God plays out his purpose through situations that are both tragic and comedic, using people as flawed as each of us. What a joy to be reminded that we are part of this story “with the best punchline of all”!

  • Scott Hoezee says:

    Great stuff, Laura! And Buechner has been so good on this stuff, including the scene where Sarah laughs at the angel’s promise of–finally after 24 years since the first promise–a child in one year. Look closely, Buechner said, and the angel’s shoulders were shaking in mirth a too. And just to show God can both give and take a joke, the angel says “And when the little guy is born, name him Giggles so we will never forget this moment!” Now THAT’S funny!

  • Daniel J Meeter says:

    Marvelous, thank you.

  • Carl Fictorie says:

    Satan laughs at us. God laughs with us.

  • Nancy Meyer says:

    Loved this post! Thanks Laura.

  • RLG says:

    Thanks, Laura, for another interesting and smile inciting article. I like what you say about a good joke being one that catches you by surprise and then relating such surprise to God and his interactions with people, especially his chosen people. Isn’t that the nature of miracles, always attributed to God (or the supernatural) whether directly or indirectly. They catch us by surprise. You say, – “Comedy – particularly stand-up comedy – is funniest when you can find yourself in the joke, when you know full-well the truth implicit in the absurdity…” – Miracles are that way. They are absurdities because they defy common sense. You also say, – “We ourselves are part of God’s great upside-down, set-to-rights project of kingdom restoration, and that’s true even when all the evidence suggests such a truth to be absurd.”

    That’s the nature of religion(s). All religion depends on the supernatural to get people’s attention. Religion without God, the supernatural, or the gods is no religion at all. Without miracles, religion would simply be psychology or story that is flat. All religions, and there are thousands, depend on the supernatural acts empowered by God or the anti-heros, Satan and demons. And because all religion depends on the absurdity of the supernatural, most people easily dismiss all religions but their own. Our miracles (although absurd) are reliable, and the miracles of other religions are false because their miracles are absurd. Believe me, Christian miracles are just as bazar or more so than those of other religions. So, who is the joke on? Thanks again, Laura.

  • David A Hoekema says:

    My late father, a very serious Reformed theologian, had a book on his shelf entitled De humor en de Bijbel, or maybe Komedie en de Bijbel, and he used to take delight in translating excerpts. They never struck me as very funny, sad to say — there wasn’t much relating to the classic themes of comedy from a ten-year-old’s perspective, such as poop and farts. But when we find a way to read both OT and NT stories with fresh eyes there is lots of comedy of the absurd. It’s not a coincidence, I think, that there are echoes of Biblical diction and imagery in Beckett and Camus. But the Bible is lots more fun.
    But as to John, the pastor’s companion I have not yet met in the, so to speak, flesh: I think you are letting him off too easy, Pastor Laura. In addition to mountain pose I’ll bet he would be terrific at savasana, and what about inverted poses? Way better than me, for sure.

  • Outstanding. What a different perspective from what I am used to hearing. Many thanks.

Leave a Reply