en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Instagram beweegt op mysterieuze manieren.Ik lag in bed een paar nachten geleden, scrollen door mijn Instagram-feed zoals je niet de bedoeling bent om te doen voor het slapen gaan, toen twee berichten op een rij mijn oog vielen. De eerste was van „Humans of New York.” Brandon Stanton, creatief genie achter HONY, heeft tijdens quarantaine van methode gewisseld. In plaats van de straat op te gaan om foto's en verhalen van individuen vast te leggen, vraagt hij mensen om ze op te sturen. In het bijzonder, schreef hij in dit bericht, stuur in verhalen van mensen die invloed op je op een geweldige manier.Net onder dit bericht was een van MiddleClassFancy, een satire pagina gevuld met berichten over fancy diners bij Olive Garden en onberispelijk witte New Balance hardloopschoenen gecombineerd met riem denim shorts. Dit bericht zei gewoon: „Iedereen heeft een broodje waar ze voor de rest van hun leven aan denken.” En je zou kunnen lachen, maar je denkt ook aan een broodje op dit moment, niet? Ik dacht meteen aan twee. En misschien omdat ik net de HONY post had gelezen, realiseerde ik me dat beide broodjes zijn gebonden aan mensen die mijn leven op een geweldige manier hebben beïnvloed. Dus ik ga je vertellen over deze broodjes. De eerste was een Club sandwich waarvan ik nog nooit eerder had het genoegen van consumeren. Een triple-decker fenomeen gevuld met spek en tomaten en een saus die ik onmogelijk kon begrijpen. Deze bijzondere sandwich is gemaakt door de culinaire genieën in het Flaman Restaurant gelegen onder de vuurtoren Brandaris op het eiland Terschelling in de Noordzee, voor de kust van het vasteland van Holland. Ik ging drie keer terug voor die sandwich in de 48 uur die ik op het eiland doorbracht. Het was zo goed.Op Terschelling ben ik Laura van Henry van Herman van Hinne van Cees van Doeke de Jong. Hinne, mijn overgrootvader, geboren in 1896, groeide op op het eiland voordat hij vertrok om te dienen in de Eerste Wereldoorlog en verhuisde uiteindelijk naar de provincie Groningen waar mijn grootvader werd geboren. In juli 2011, tijdens een zomer doorgebracht in Nederland, nam ik de veerboot naar Terschelling om de plaats zelf te bekijken, rond de duinen te fietsen, de graven van Cornelis en Trintje te vinden, en Doeke en Trintje (19e eeuw Terschelling ontbrak enigszins in naam originaliteit), mijn groot- en groot-groot- grootouders.

Begraafplaats onder de Brandaris

Terschelling speelt een bijna mythische rol in mijn leven. De familie van Herman van Hinne van Cees legt grote voorraad door onze connectie met plaatsen en mensen en evenementen, en hoe ons leven wordt gevormd door het verleden. Mijn vader is een kroniekschrijver onder kroniekschrijvers en maakt online fotoalbums en collecties van de poëzie van zijn vader, de verhalen van zijn moeder, de herinneringen van zijn grootvader, die hij deelt met zijn broers en zussen en hun kinderen. Er is een gevoel van verlangen, van heimwee, naar dit eiland waar niemand van ons ooit heeft gewoond, alleen op vakantie is geweest en toch een deel van ons vasthoudt. Soms denk ik dat we te dramatisch zijn. Te veel betekenislagen, zoals een triple-decker Club sandwich. Maar nogmaals, ik hield echt van die broodje.Gelijk is de liefde die ik houd voor een andere sandwich, hoewel, integendeel van de Club. Een stuk brood, bezaaid met boter en besprenkeld met bruine suiker, in vier vierkanten gesneden en gegeten, altijd, rond een grote houten eetkamertafel. Lunchtijd zou rondrollen bij het huis van mijn grootouders (mijn moeders ouders deze keer) en Oma, met een knipoog en een grijns, zou mij en mijn broers en zussen vragen als wilde een broodje. „Een Zand-wich!” We zouden huilen. Ze liet ons bij het raam van de eetkamer zitten, waar we kijken hoe ze een grote show maakte om naar de zandbak in de achtertuin te gaan, een kopje zand op te scheppen en het naar de keuken te brengen. Ze zou het zand ruilen voor bruine suiker, maar natuurlijk gingen we mee met het spel, en verwonderden ons over onze Zand-wiches. „Wie wist dat zand zo lekker smaakte?” We zouden zeggen, onze mond is vol.

Gertrude (Trudy) de Jong - „Oma”

Oma overleed in 2001 — ik was pas 10. Ik heb niet veel herinneringen aan haar, maar wat ik me herinner van haar voelt veel als dat broodje met bruine suiker. Eenvoudig, nederig, lief, betrouwbaar, en met een glinstering van kattenkwaad in haar oog. Op die reis in 2011 ging ik op zoek naar het huis waar ze opgroeide in Zuid-Holland, om te ontdekken dat het onlangs was afgebroken en herbouwd. Er lag een stapel puin langs de kant van de weg, dus ik pakte een kleine baksteen uit het oude huis om terug te brengen naar mijn moeder. Dat lijkt ook goed — er is niet veel meer om te onthouden, maar wat er is is solide en stabiel. Nieuwsgierig, misschien, dit gelijkstellen van familiegeschiedenis aan broodjes. Zoals ik al zei, Instagram beweegt (en beweegt ons) op mysterieuze manieren. Of misschien is het gewoon een extra laag van betekenis, een andere manier om contact te maken met mensen die niet meer hier zijn en plaatsen die thuis zijn maar niet. Hoe dan ook, als je ooit op het eiland Terschelling bent, vind dan het Flaman Restaurant onder de schaduw van de Brandaris vuurtoren en vraag hen om maak je een Club Sandwich. Ik beloof je dat je er geen spijt van krijgt.

*Header foto is een panorama van Terschelling genomen door mijn vader in 1974.

Laura de Jong

Laura de Jong serves as pastor of Second Christian Reformed Church in Grand Haven, Michigan.

8 Comments

  • Daniel J Meeter says:

    My first ever Philly Cheesesteak sandwich, with a beer, with Cornelius Van Til, in some Philly suburb, almost forty years ago.

  • Dana R VanderLugt says:

    I love this blog. It makes me want to eat sandwiches, travel, and research my ancestors.

    Perhaps not a favorite sandwich, but vivid in my mind, are all the ham on bun I’ve endured at funeral luncheons. Perhaps I’m not a very good Dutch girl because I hate cold sandwiches buttered without my asking.

  • Helen P says:

    Mine would have to an open-faced sandwich made by my mother: a piece of homemade white bread with slices of cheddar cheese, the a slice of very hard salami, with a huge slice of a large tomato on top ~ place in the oven and broiled until the cheese melted, the salami had curled around the edges of the tomato just a bit, and the tomato had softened slightly. Yum!
    I still love those sandwiches.

  • Scott Hoezee says:

    A lovely, breezy, delicious trip down memory lane. Thank you. (And for the record: the Celery Root Schnitzel sandwich at Little Park restaurant in New York City. Perfectly breaded and browned celery root topped with slaw, mayo, mustard and served on a toasted bun. Better than even most any meat sandwich I ever had!) Why is lunch so many hours off yet . . . ?

  • Jon Lunderberg says:

    I had the same reaction to a wonderful blog as Daniel Meeter. I reminisced about my first falafel sandwich on 9/23/1981 in the Old City of Jerusalem at Jaffa Gate. For the next three months, I had five or six falafel sandwiches a week. I wish I still had my youthful metabolism.

  • Lkg says:

    How about the tongue sandwich served to us on Sunday afternoon visits at my Grandmothers…one slice of buttered round bread with a slice of cow’s tongue on top?

  • James Schaap says:

    No question. My fave is the very first BLT, sometime late July, fat and juicy with our own tomatoes, prepared the way my dad used to, with a dash of sugar in the mayo. That’s always best. BTW, I too have Terschelling roots. My great-grandparents left the island in 1868, but I’ve been back twice. What a beloved place! Could almost make me sad they left :).

Leave a Reply