en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Ik zei: „Ja!” zonder er echt over na te denken. Deze groep jongeren was mijn vrienden geworden. We werkten samen in de uitgestrekte kassen van Nes Ammim, een moshav genesteld in de Asher vallei van West-Galilea, Israël, waar mijn familie en ik een jaar lang sabbatical doorbrengen.

Wandelen tussen de lange rijen Mercedes en Jaguar rozen, we hadden bijna drie miljoen van hen gesneden, de onvolmaakte die we hadden weggegooid niet meegerekend. Mijn vrienden hadden me geleerd te herkennen wanneer een knop klaar was om te snijden, om te snoeien voor maximale productie, en om de gevreesde rode spin te detecteren. We hadden seizoenen doorgesneden van verwelkende hitte, vochtige kou en hevige regenbuien. Ze zetten lange uren in en werkten hard, deze jonge vrijwilligers uit Europa.

Ik zei: „Ja! Ik zou graag met u de Negev woestijn wandelen.” Ik was gevleid dat ze het gevraagd hadden. Ik dacht niet aan de conditie van mijn linkerknie, die het voorste kruisband mist, of de conditionering van mijn vrienden, die meer dan twintig jaar jonger waren dan ik — twee van hen hadden getraind om de Israëlische marathon te lopen in Ein Gedi aan de Dode Zee.

De volgende dag verspreiden we kaarten over de tafel en plannen we de route en de maaltijden. Drie jaar eerder was één van mijn vrienden, Andries, naar een afgelegen oase gelopen en gebeurde op een paar zwarte panters, uiterst zeldzaam en zelden gezien. Hij wilde ze weer zoeken.

Ik wilde dwalen in de woestijn, in de hoop misschien een ongrijpbare God te vinden, zoals velen voor mij gedaan hadden: Mozes en de brandende struik; Hagar en de waterbron; Elia en de stilstaande stem. De wandeling zou drie dagen duren en we zouden ons eigen water moeten dragen. Liter water! Ik reikte instinctief naar mijn linkerknie.

Duizenden en duizenden pelgrims zoals ik komen elk jaar naar Israël/Palestina. We komen omdat we hebben gehoord dat er iets spiritueel is in de geografie, iets heiligs in het specifieke sterrenbeeld van hemel, land en water. En zeker, de geografie begint je te beïnvloeden. In de Asher Valley verandert de kristalheldere lucht je gevoel van afstand en geeft je een gevoel van verbondenheid met de wereld om je heen, een gevoel van alomtegenwoordigheid. U bent ervan overtuigd dat u bij zonsopgang en de sterren na zonsondergang de verre Judeaanse heuvels kunt bereiken en raken.

Het ritme van de lucht domineert het leven en transformeert het land — zon en wolk, hitte en kou, droogte en regen, zomer en winter. De zomerzon is veeleisend en eist een zware eerbetoon aan water van zowel de mensen als het land. Het verschrompelt en barst elk oppervlak dat het aanraakt, of het nu huid of grond is. De winterregen is sierlijk. Ze vallen overvloedig en schilderen het kale landschap met kleurrijke grassen en struiken, fruit en bloemen. In tegenstelling tot de meer geleidelijke verandering van het seizoen in een groot deel van Noord-Amerika, de verandering in de Asher Valley gebeurt in een kwestie van dagen, een virtuele twinkeling van het oog. De levengevende kracht van water is zo duidelijk dat het een sluimerende ziel wekt voor de aanwezigheid van God. Is het een wonder dat deze hoek van de wereld de bakermat is van het jodendom, het christendom en de islam?

Als het land een doek is waarop de lucht schildert, is de Negev een galerie. Elke bocht op het pad is weer een vertoning van adembenemende schoonheid. De fijne penseelstreken van zon, regen en wind hebben doeken gecreëerd die schitteren als die van Gogh. Toch is de woestijn jaloers op haar schoonheid. De hitte eist een zware tol van de bezoekers, en het oneffen terrein straft elke misstap met kronkelende pijn.

Op de eerste ochtend van onze wandeling, kreeg de woestijn het beste van me. Het water was zwaar op mijn rug. Ik was onstabiel en concentreerde me niet op de schoonheid om me heen maar op mijn voeten. Ik plaatste de ene voet voor de andere en telde gedachteloos mijn stappen. Na een paar uur wandelen rustten we in de schaduw van een rots en dronken ons kostbare water. Ik slokte gretig het water en beleefde een dubbele zegen. Het verfriste me en verlichtte mijn lading.

Andries, onze leider, zei dat er een bron voor de boeg was. Maar ik kon me niet voorstellen waar. De voorliggende grond zag er vlak en levenloos uit. We kwamen al snel aan de rand van een doos canyon. Toen ik naar beneden keek, zag ik groen aan het afgesloten uiteinde van de canyon en een klein lint water weglopen. We daalden de canyon muur af en volgden het lint van water naar de bron. Er was een zwembad, en daarboven stroop water van een laag rots halverwege de canyon muur.

Andries legde uit dat de meeste lagen sediment die de korst van de Negev vormen poreus zijn, maar een paar niet. Welke regen er is valt op de grond en sijpelt door de lagen totdat het tot een ondoordringbare komt. Vervolgens beweegt het water zijwaarts en naar beneden totdat het een breuk in de laag vindt en in een zwembad valt. Hier was een diepe plas, een concentratie van water uit mijlen en mijlen woestijn.

We strippen aan ons ondergoed en stonden op de rand, toedingen het water en inhaleerden de geur. Zoals pelgrims die bij de poort van de hemel waren aangekomen, waren wij duizelig van verwachting. Deze weelderige oase was zo onverwacht, zo ongekend, zo onverdiend.

Ik dook in en voelde alsof ik een vliegtuig had gebroken en overgegaan in een andere zone. Het koele water omsloten me en hield mijn vermoeide lichaam vast. Ik bleef in deze diepe omhelzing totdat mijn longen me deden denken aan mijn plaats in de wereld die ik had achtergelaten. Ik dook op, inhaleerde en dook opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Uiteindelijk trok ik mezelf eruit en zat op de rand van het zwembad met voeten bungelend in het water. Ik zag de gestage stroom vallen van de canyon muur boven het zwembad en zag de grassen groeien en de bloemen bloeiden zowel op de muur als rond het zwembad — een hangende tuin.

Ik voelde me net gedoopt en opgeëist door God.

Tom Boogaart

Tom Boogaart recently retired after a long career of teaching Old Testament at Western Theological Seminary in Holland, Michigan.

4 Comments

  • John Kleinheksel says:

    Dear Tom,
    Thanks for the tour of the wilderness. The blessing of “water”.
    I’ve downloaded (a long time ago), your thoughts on “Water” as a metaphor of “tehom” (the deep) and the springs of living water coming from inside of us because of God’s work within us.
    And now Jeff Munroe gave me a copy of the essays in honor of your impact at WTS. Wow! What a book.
    Springs in the desert indeed. Blessed Lent season to all. John

  • Sharon A Etheridge says:

    Thanks so much for this story. It made me want to experience the same things.

  • Daniel Meeter says:

    The desert is jealous of its beauty. Excellent.

  • Debra K Rienstra says:

    Beautifully and vividly described. More, please!

Leave a Reply