en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Januari heeft langzaam verder geteugd, en nu tippen we naar de sombere midwinter.

Ga je gang. Laat je erover kreunen als het moet.

Zeer weinig mensen lijken februari te aanbidden. Hoewel het onze kortste maand is, heeft het de neiging om te zitten als een zware brok, het blokkeren van ons zicht op de heldere horizon. Hier in Michigan, februari biedt veel te veel grijs, en gaat gepaard met een saaie, rustige somberheid die schuilt rond hoeken en aan het einde van onze bedden. Februari omhelst ons in een grote blah-gekleurde deken waar krullen en wachten op maart.

Seizoenen kunnen ruw zijn voor ons, en hoewel „de sombere mid-winter” technisch geen seizoen is, heb ik genoeg mensen horen klagen over zijn aanpak de laatste tijd, dat ik ben gekomen om het te zien als zodanig. Uit mijn ervaring is het sombere midden in de winter verschrikkelijk somber en pijnlijk stil.

Misschien heb je een seizoen meegemaakt in je eigen leven waarin je bestond in de sombere midwinter. En ik bedoel te zeggen dat het tijdens de eigenlijke winter is gebeurd of dat het in de lente, zomer of herfst heeft plaatsgevonden. Is dit ooit jouw ervaring geweest? Ben je door een lange rij van saaie, pijnlijke, jammerende dagen gegaan? Is het grijs en de stilte op je leven neergedaald? Seizoenen kunnen pijnlijke, eenzame, lankmoedige plaatsen zijn. Ik hoop echt dat je midden in de winter niet je eigen sombere ogen hebt gekeken, maar voor het geval je in een gedempte, monochrome horizon kijkt, wil ik iets met je delen dat ik van een vriend heb gehoord.

Samen met 230 andere mensen waren mijn vriend en ik beiden aanwezig op de Hervormde Kerk in Amerika's recente Mission 2020 Conferentie in het zonnige Orlando, Florida. (Die zon was een ware en genereuze gave op zichzelf, moet ik bekennen.) Mijn vriendin, beduidend jonger dan ik, maakt haar een weg door de medicijnen met een bloeiende missionaire hart en geest.

Bij het ontbijt op een ochtend stond iemand haar een beetje onder druk te zetten over wat ze zou bijdragen aan een bepaald gesprek. Of ze nu klaar was om haar stem toe te voegen aan dat specifieke debat, ik werd getroffen door haar antwoord, vriendelijk maar serieus gezegd: „Hey, hey... ik ben hier met twee oren open.”

Het was zo simpel. Ze voelde geen druk, en niet nodig om haar stem in het gesprek te duwen. Dat was niet de reden waarom ze aanwezig was. Mijn lieve en wijze vriend was in de menigte om te luisteren, te ontvangen, en zonder twijfel, als het juiste moment was, om te reageren. Maar eerst en vooral luisterde ze.

Het viel me op dat het beste wat we kunnen doen in ons sombere midwinterseizoen is bereid te luisteren. Als je naar beneden zakt bij het vuur met een kopje thee en wat koekjes, het bestrijden van de letterlijke kou en de stalen grijze middagen, zou ik je eraan willen herinneren dat de tijd daar is niet verspild. Als je rondloopt met een sneeuwschop, vochtige handschoenen en een weervermoeide geest, dan is februari weer geen verspilling. Als je door de sombere en deprimerende dagen van een emotioneel somber midden in de winter loopt, is deze keer geen verspilling.

Mijn zachtmoedige aanmoediging voor u is dat u zich in deze rustige ruimte voorbereidt om te luisteren. Wat als de stilste, droevigste, eenzaamste tijden van ons leven nog steeds belangrijke tijden zijn? Wat als deze grijze dagen ons helpen om beter te horen? Wat als we maar één ding doen tijdens de ergste dagen van ons leven, en dat is om te verschijnen met twee oren open? Is het mogelijk dat opletten, luisteren op alle mogelijke manieren naar Gods stem, het enige, beste is wat we kunnen doen?

Ik ben de eerste om toe te geven dat ik op de moeilijkste dagen alleen maar wil gaan liggen — bij voorkeur onder de zachtste deken — en helemaal geen moeite wil doen. Maar ik heb ontdekt dat zelfs het hebben van een vreselijke dag moeite kost. In mijn leven kan dat betekenen dat je een rechtvaardig zwakgezicht aandoet, en dat kost energie. Het daar houden vergt uithoudingsvermogen. Het vasthouden van al mijn uitputting vereist veel kracht; het is een zware stapel om onder te bestaan. Zitten in mijn sombere, grijze seizoen neemt het allemaal uit me. Wat als ik in plaats daarvan het luisteren mijn enige taak maakte?

Tuurlijk, het opruimen van mijn opgehouden oren kost moeite, want, net als vele anderen, doe ik een sterke inspanning om mezelf veilig en comfortabel te houden in mijn winterhol. Twee oren open laten in mijn leven betekent waarschijnlijk het wegduwen van wat rommel, en het afbreken van een paar van de muren die ik rond mijn hart gebouwd heb. Het betekent werken om mijn geest te bevrijden van de zware, nors grijze deken die me gegijzeld heeft.

Hoe zit het met jou? Ben je bereid om de zet te doen en je twee oren te openen? Tijdens de sombere middenwinters van ons leven, kan het eindelijk stil genoeg worden, dat als we onze twee oren openen, we God tot ons kunnen horen spreken, tot ons roepen, ons troosten, ons onderwijzen, ons leven vullen met een levend woord.

Doe je twee oren open, mijn vriend. Het seizoen is precies goed.

Katy Sundararajan

Katy Sundararajan lives in Holland, Michigan with her husband and two children, but she has left her heart in a whole host of places called home. She values thoughtful writing that allows us to ponder something small and recognize in it, something big

3 Comments

  • Fred Mueller says:

    Very nicely written. But my perspective is different. By February first the days are gaining three minutes of daylight each day. The temperature has begun its slow climb. Here in Jersey the bulbs in front of the church slate porch have sprung. To me this is not midwinter but its death rattle.
    Now I know it is different in Michigan, but reading your piece I recalled my four winters there at Hope. Great memories like chains of people holding onto a car bumper to glide down streets with packed snow. The year the snow fall was so great that the town used Hope’s campus to dump dump trucks full and it lasted till May and we used dining hall trays to slide. My stupid roommate who never bothered to bring a winter coat in September and shivered through the whole winter. Giant ice flows on Lake Michigan which we (foolishly) walked on way out over the lake. In March swimming the warm power plant outflow north of Holland. Entire weeks when day after day without ceasing powdery snow fell in the dim light of winter. I loved it.
    So cheer up, Katy. Spring is coming. God promised Noah it would.

  • What a wonderful message. It is one that we all need to hear. Too often we speak but never give the gift of listening. This is a very timely reminder. Thank you for this.

  • Karl VanDyke says:

    Unfortunately, this essay misses the very real SAD which is brain chemistry out of balance. One withdraws into one’s private hell without relief. Drugs help some but I find the winter gloom to be a terrible time. Only warm sun works on that malady. I wish it was a quiet time of reflection, but it is not.

Leave a Reply