en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Maandagavond kwam ik eindelijk naar The Two Pausen kijken op Netflix. De film is geregisseerd door Fernando Mereilles en draait rond het verrassende ontslag van paus Benedictus uit het pausdom in 2013, en de onwaarschijnlijke opklimming van paus Franciscus in dezelfde rol. Het is een prachtige film. De optredens van Hopkins (Benedict) en Pryce (Francis) hebben hen welverdiende Oscar nominaties opgeleverd. Het landschap is verbluffend, de camerahoeken verrassend, de muziekkeuzes heerlijk eigenzinnig, en het tempo — gezien het feit dat de meeste van de film gewoon twee oude mannen zijn die met elkaar praten — is boeiend.

Terwijl ik keek, dacht ik terug aan een avond die ik doorbracht voor de Sint-Pietersbasiliek, luisterde naar paus Benedictus slechts twee maanden voor zijn ontslag. Eind december 2012 sloot ik me aan bij 40.000 andere jongeren uit de hele wereld voor de Taizé European Meeting in Rome. Deze bijeenkomst vindt elke winter plaats in een andere Europese stad, een microkosmos-evenement van de wekelijkse bijeenkomsten in de oecumenische gemeenschap van Taizé, Frankrijk.

40.000 mensen wachten op de lunch in het Circus Maximus

Ik was in de zomer van 2011 naar Taizé geweest, een ervaring die erg formatief was. Elke week komen duizenden jongeren samen van over de hele wereld en elke mogelijke denominatie, om samen te bidden (met behulp van de eenvoudige refreinen van Taizé muziek), samen te eten en samen te leren. Ochtendgebeden, inclusief de Eucharistie, beginnen om 8:15 — de eerste woorden die je zegt zijn gebedswoorden, het eerste voedsel dat je eet het communiebrood. Na een ontbijt van broodjes en stokjes chocolade breken mensen af in groepen van gemeenschappelijke talen om een van de evangeliën te bestuderen en vervolgens in kleinere groepen te splitsen voor twee uur discussie. Om 12:30 uur is er middaggebed en lunch, gevolgd door tijd doorgebracht in werkgroepen. Het diner wordt gevolgd door avondgebeden, eindigend rond 9:30, waarna vrije tijd is totdat de bel luidt voor stilte om 11:30 uur.

Het was een luidruchtige, luide, chaotische, vredige, emotionele en diep oecumenische week.

Binnen enkele uren na aankomst heb ik vrienden gemaakt met mensen met wie ik jarenlang dichtbij zou blijven — vooral Michael uit Duitsland en Alicia uit Polen, beide rooms-katholieken. Twee jaar later werden we herenigd in Rome, herschapen de routine van Taizé, maar met gebeden en activiteiten verspreid over de basilieken van de stad.

Gebeden bij Tayze

Op de tweede dag van onze bijeenkomst maakten we onze weg naar het Sint-Pietersplein en slaagden erin om slechts 12 rijen van de trappen van de basiliek te krijgen, van waaruit de paus ons zou toespreken. Na drie uur wachten arriveerde de paus in de pausmobiel, slingerend door de rijen en rijen en rijen van mensen, zwaaide zachtjes en glimlachend. Hij kwam binnen tien meter van ons, en voor een moment maakte ik oogcontact met hem toen hij langsreed. Hij is misschien niet mijn paus, maar hij was nog steeds de paus, en dat was nog steeds een uitzonderlijk cool moment.

Helaas beweegt de pausmobiel niet langzaam genoeg voor één om beide te zwaaien en een goed beeld te krijgen.

De dienst ging verder met zingen, kaarsen aansteken en een boodschap van de paus over eenheid. „Jullie jonge mensen,” zei hij, „Orthodoxe, protestantse, katholieken... jullie zijn Jezus voor de mensen op aarde.”

En inderdaad, wat ik leuk vond aan de week in Taizé en de week in Rome was het aanbidden met mensen die anders geloven dan ik en anders aanbidden dan ik, en toch in de kern verenigd zijn door ons geloof in Christus. Het is een van de redenen waarom ik hou van het Calvin Worship Symposium, een evenement waarvan de aanwezigen dertig verschillende landen en veertig denominaties vertegenwoordigen. Daarom hield ik van stage bij de Amerikaanse Protestantse Kerk van Den Haag, een gemeenschap van gelovigen die op elk moment bestaat uit expats uit zestig verschillende landen en veertig denominaties.

Op dat moment van aanbidding is onze eenheid groter dan de som van onze verschillen. We kunnen samen iets ervaren, iets gedeeld, iets bindend, zelfs als we anders stemmen, een andere taal spreken, of verschillende voedingsmiddelen eten.

In het midden van polarisatie, verontwaardiging en vijandigheid praten we vaak over de noodzaak om met elkaar te leren communiceren. Ik vraag me af of we eerst, of misschien naast dit, meer mogelijkheden moeten creëren om samen te aanbidden. Om te onthouden wat wij als christenen gemeen hebben. Of het nu wit of zwart is, Republikeinse of Democraat, Aziatisch of Europees, homo of hetero. Om de eenheid te beoefenen die groter is dan de som van onze verschillen. En misschien hebben we dan een startpunt om bruggen te bouwen.

Om af te sluiten met een andere film, een van mijn favoriete scènes is de laatste in de 1984 drama Places in the Heart. De film navigeert door de gespannen relaties tussen talrijke personages in een klein Texaans stadje tijdens de Grote Depressie. In de vroege scènes wordt Sheriff Royce Spalding gedood door een jonge zwarte man genaamd Wylie. Wylie wordt dan geslagen en gelyncht uit wraak. De weduwe van de sheriff, Edna, moet vechten om haar boerderij drijvend te houden terwijl ze om haar twee jonge kinderen geeft, en maakt ruimte voor een blinde man die met hen aan boord komt. Uiteindelijk komt een zwarte man genaamd Mozes om te werken op de boerderij en moet rekening houden met de steden wantrouwen en racisme.

De laatste scène vindt plaats in een kerk, tijdens de viering van de Communie. De elementen worden doorgegeven langs de rij, van buurman tot buurman, al deze personages leren om samen te leven. Eindelijk, in een moment van surrealisme, komt de camera tot rust op Royce Spalding en Wylie. Royce geeft de wijn aan Wylie, en als Wylie het neemt, mompelt hij: „De vrede van God”. Dat zijn de laatste woorden van de film.

Er is veel werk aan de winkel om met elkaar te verzoenen, om gerechtigheid te zoeken, om schade te herstellen, om samen oplossingen te vinden. Maar hier is misschien een plek om te beginnen - Jezus tot elkaar uit te breiden en misschien vrede te vinden.

Laura de Jong

Laura de Jong serves as pastor of Second Christian Reformed Church in Grand Haven, Michigan.

7 Comments

  • Daniel J Meeter says:

    You brought me along.

  • Scott Hoezee says:

    Thanks, Laura. And Places in the Heart is an all-time favorite. I have used that closing clip in presentations quite a few times. Incidentally, did you know that director Robert Benton placed such a high value on that kingdom-of-God-glimpse communion scene that he had a special camera dolly built just so the camera could follow the communion elements as they passed person to person. Maybe the most theologically rich moment ever captured on film. And you’re right: it brings tears because it is the vision of unity we all yearn for. Thanks!

  • Eric Van Dyken says:

    Laura, I like your writing. It seems to me that God has blessed you with a kind and gentle soul.

  • John Kleinheksel says:

    Thanks Laura.
    For a refreshing ecumenical worship experience, for those in W. MI, come worship at First United Meth. in Holland, 5:00 p.m. this Sunday, January 19. 65 of us will be in the choir. CRC, RCA, Methodist, Roman Catholics, Pentecostals, Presbyterians, Lutherans, African Americans. Colleague Bob Batastini (St. Francis de Sales) will direct the choir. To kick off the Week of Prayer for Christian Unity. Sponsored by CUSP (Christians United in Song and Praise).
    Google CUSP for more details. Singing and praising the One God might go a long way toward honoring our Lord’s Prayer that “they may be one, even and I am in you and you are in me” (John 17).

  • Gary VanHouten says:

    I haven’t seen The Two Popes, but did see this article entitled, “Two Popes at odds as Benedict attacks plans for married priests amid fears over ‘parallel papacy.” Read it here: https://www.telegraph.co.uk/news/2020/01/13/popes-francis-benedict-clash-priestly-celibacy-row-underlines/
    Thanks for your piece, Laura. Always enjoy your perspective.

  • Daniel J Meeter says:

    There’s also a very moving Holy Communion scene in the 1982 Italian movie, Night of the Shooting Stars. It’s a fabulous movie all around.

Leave a Reply