en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Mijn artsen hebben me verteld dat ik mezelf kan helpen in mijn strijd tegen lymfatische kanker door suiker uit mijn dieet te verwijderen, meer groenten en fruit te eten en te sporten. Dus ik heb geprobeerd om dat te doen.

Het elimineren van suiker is de moeilijkste verandering geweest. Ik ben een kind dat keek uit naar Halloween meer dan Kerstmis en betreurde het invoeren van de zesde klas omdat het betekende dat ik was te oud om te misleiden of te behandelen. Maar smaken veranderen wel. Een paar dagen geleden vond ik een half opgegeten reep melkchocolade in de kast en besloot het af te maken. Het was misselijk zoet, bijna smerig proeven.

Mijn dieet bestaat nu voornamelijk uit de zogenaamde superfoods: bosbessen, zoete aardappelen, avocado's, garbanzobonen, linzen, spinazie en broccoli. Ik heb zoveel broccoli gegeten dat mijn huid groen wordt en ik heb veel wandelingen gemaakt.

Mijn wandelingen zijn een onverwacht genot geworden. Omdat ik mijn hele leven hardloper was, voelde ik altijd dat lopen een inferieure vorm van oefening was. Maar ik stel nu vast dat dat niet het geval is. Zoals rennen, beweegt lopen me naar een dieper niveau van bewustzijn van mijn lichaam en zijn afhankelijkheid van de wereld om me heen, van de lucht die ik inadem tot het water dat ik drink tot het voedsel dat ik eet, en het feit van deze afhankelijkheid wekt in mij een gevoel van Gods aanwezigheid in de gaven van de geschapen orde. In tegenstelling tot hardlopen waarin uitputting al snel overweldigt en mijn geest afsluit, maakt het lopen vrij, en mijn gedachten zwerven ver en dwalen breed. Vaak vind ik dat ik met iemand praat. Het duurde even voordat ik besefte dat ik aan het bidden was.

Een van mijn favoriete wandelingen brengt me van mijn huis op State Street oostwaarts naar 24th Street naar een park, de oude boerderij van de familie Albertus van Raalte, de stichter van Holland, Michigan. Het park heeft een netwerk van paden die slingeren door bossen en langs een kreek.

Dit najaar merkte ik dat appels waren gevallen op plaatsen langs het pad. Toen ik stopte en rondkeek, realiseerde ik me dat het bos was opgegroeid en door een oude appelboomgaard. Een paar appelbomen hadden het overleefd en deden wat God hen geschapen had, en lieten hun vruchten vallen, of iemand er was om het te eten of niet.

Ik stopte om een appel op te halen. Wormen waren ingegraven in sommige van hen en dieren hadden op anderen gekauwd. Maar ik vond een goede en nam een hap. Het had een wilde zoetheid. Ik kon de goedheid proeven en zien van de lucht, het water, de aarde en de zon die het had geproduceerd. Ik voelde me diep verbonden met de wereld om me heen en dankbaar om deel uit te maken van zo'n overvloed. Ik wilde maar één hap nemen, maar ik at het hongerig op tot zijn louche kern.

Ik stond daar een tijdje onder die oude appelboom met appelkern in de hand. Dit moment, al onze momenten echt, zijn dik; ze zijn gevuld met zoveel meer dan we in staat zijn om op te nemen. De Bijbelse manier om dit te zeggen is dat de wereld vol is van de glorie van God — de wortel betekenis van glorie is „dik” of „dicht”.

Mijn gedachten liepen van de appel naar de overwoekerde boomgaard en uiteindelijk naar de Tuin van God. De Schrift biedt vele beelden van God die ons helpen de Onuitsprekelijke aan te roepen en te benaderen. In de Gereformeerde traditie is het voorkeurbeeld Soeverein en gelovigen hebben al eeuwenlang de rijke mogelijkheden onderzocht. Maar er zijn andere beelden die even rijk zijn, die we in de Gereformeerde traditie negeren.

Een van deze is de tuinman. Van het begin tot het einde, van de eerste hoofdstukken van Genesis tot de laatste hoofdstukken van Openbaring, portretteren de Schrift God als tuinman en schepping zelf als de Tuin van God. God verheugt zich over de schoonheid en overvloed van de tuin en de vreugde van het voeden van alle schepselen van God (vgl. Psalm 104). Maar God wanhoopt wanneer menselijke ongehoorzaamheid de tuin verwoest en vervuilt. God wanhoopt wanneer het „land rouwt, en allen die daarin wonen wegkwijnen, wanneer niet alleen mensen, maar ook de dieren van het veld, de vogels van de lucht en zelfs de vissen van de zee worden weggenomen” (Hosea 4:3).

Hosea woorden krijgen vandaag toegevoegde betekenis. Opnieuw rouwt het land en iedereen die erin woont wegkwijnen. Dit is bekend bij iedereen die er genoeg om geeft om naar het wetenschappelijk bewijs te kijken. En de verwoestende krachten blijven schijnbaar ongecontroleerd regeeren. Velen van ons die kreten van rouw horen worstelen om hoop te vinden in het midden van ons wegkwijnen. Dus waar is hoop te vinden? Misschien op onverwachte plaatsen.

De Tuin van God heeft nog steeds de kracht om te genieten. De zoetheid van een appel in een overwoekerde boomgaard heeft nog steeds de kracht om een hart te openen voor de geschenken van de schepping en het te vullen met dankzegging en mededogen voor een wonderlijke wereld. Een hart gevuld met dankzegging is het zaad van de beloofde nieuwe hemelen en nieuwe aarde.

Deze reflectie komt uit een aanstaande spirituele autobiografie, Proberen to See Life Through: Places Dik en Thin, waarin ik de dikte van alledaagse ervaringen onderzoeken om sporen van de aanwezigheid van God te vinden.

Tom Boogaart

Tom Boogaart recently retired after a long career of teaching Old Testament at Western Theological Seminary in Holland, Michigan.

9 Comments

  • Daniel J Meeter says:

    Thank you. God as gardener. (Like Sam Gamgee.) I like the “world is thick” stuff. On Sunday I talked about thin places, a concept in the air right now, but I really like the image of thickness. That’s good, thick and thin.

  • stan seagren says:

    Thank you Tom! We need a diversity of images of God these days.
    I look forward to your spiritual autobiography.

  • Jane brown says:

    Thank you for taking us on a walk with you-to enjoy the glory of God all around us
    and the beauty and wonder of physically being able to walk

  • John Kleinheksel says:

    Love the “Garden” metaphor. Chapter one in my “Mortals and Mystery, Metaphors of Meaning for the Journey”.

  • RLG says:

    Great article, Tom. Spoken like a true deist. Sounds a lot like David of the Old Testament who praised the God of creation, even though his sins were great. And still David is called a man after his own heart. May we also find room to praise and honor the God we see daily in his created order. Thanks, Tom, for the encouragement.

    • Henry Ottens says:

      Might be time to look up the definition of deist, Roger.

      • RLG says:

        Thanks, Henry. My dictionary defines deism as, “belief in the existence of a God on the evidence of reason and nature only, with rejection of supernatural revelation (distinguished from theism).” This particular article reinforces deism in that Tom appeals to the wonder of God in creation apart from any particular religion or supernatural revelations. Creation, itself, is the revelation of God. David of the Old Testament drew attention to and displayed his affection for the God he saw in creation on many occasions. And, of course, Christianity had not even entered the historical scene till long after David’s existence. Deism is a philosophy rather than a religion such as Christianity and therefor allows for more flexibility. In other words it doesn’t have a Bible or a Koran or a Book of Mormon that defines its beliefs. I hope that helps, Henry.

        • Henry Ottens says:

          Surely Thomas Boogaart is more orthodox than Thomas Jefferson, child of the Enlightenment. Deistic thoughts, perhaps, but a deist? I doubt the label fits.

          • RLG says:

            I agree with you, Henry, that Tom is likely more orthodox in his Christian faith than what his article itself might let on. My reference was to his article and not to Tom. The article of itself lends itself well to fitting in with the likes of Thomas Jefferson or Albert Einstein.

Leave a Reply