Skip to main content
en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Op de twintigste verjaardag van 11 september denk ik na over de aanslagen en de huidige toestand van de kerk en de wereld. Ik ben bedroefd, ik ben dankbaar en ik ben vervuld van hoop.

Ik ben bedroefd over de gedachte aan vliegtuigen die tegen torens storten, dat gebouwen tot puin worden gereduceerd, van mensen die voor hun leven rennen. Ik ben bedroefd door de haat, wanhoop en hopeloosheid die tot die slechte daden hebben geleid. Ik ben bedroefd over de 20 jaar oorlog, het geld dat is uitgegeven en de verloren levens die daarop volgden. En ik ben bedroefd door de haatvolle reactie van goede mensen die, wanneer ze geconfronteerd worden met het kwaad, hun toevlucht nemen tot algemeenheden, racisme, en op een verlangen om hun ploegscharen in zwaarden te verslaan in een soort rechtvaardige wraak.

Vandaag ben ik bedroefd door de minder dan christelijke reactie op Covid. De vitriool, het misbruik van de Schrift, het egoïsme en de verdeeldheid zijn niet alleen te vinden in vergaderingen van de overheid of schoolbestuur, maar ook in heiligdommen. Het maakt me stil, waarom heeft de kerk ervoor gekozen om de oorlog te volgen of zelfs te leiden terwijl er zo'n gelegenheid was om te spreken en in shalom te leven? Ik ben bedroefd over hoe ver we van Jezus zijn afgezwaald.

En toch ben ik dankbaar voor helden, voor vrouwen en mannen die die met rook gevulde trappen beklommen terwijl anderen weglopen. Ik ben dankbaar voor soldaten, vliegers, matrozen en mariniers die op vliegtuigen en schepen stapten en families en vrienden achterlieten om te vechten, zodat dit nooit meer zou gebeuren. Ik ben dankbaar voor counselors, maatschappelijk werkers, artsen en therapeuten die met deze krijgers omgingen toen ze thuiskwamen met hun demonen. Ik ben dankbaar voor degenen die ons op vrede hebben gewezen, ook al was het land uitgedroogd door dorst naar oorlog.

Vandaag ben ik erkentelijk voor vrouwen en mannen die hun jurken, hun N95-maskers en hun gezichtsschermen blijven aantrekken om nog een keer de ICIN binnen te lopen. Ik ben dankbaar voor verpleegkundigen die de handen vasthouden van angstige patiënten terwijl ze op het punt staan geïntubeerd te worden, en voor artsen die verpletterd worden door het gewicht van de lading die niet per se hoefde te zijn. Ik ben dankbaar voor degenen die elke dag fysiek, mentaal en emotioneel uitgeput naar huis gaan. Ik ben dankbaar voor de leraren, schoolbestuurders, ministers en andere leiders die zo hard blijven werken in zulke moeilijke omstandigheden. Ik ben dankbaar voor iedereen die schittert van genade en licht temidden van alle chaos en duisternis.

En dus ben ik vervuld van hoop. Ik heb hoop in mensen die nog steeds weten dat geweld deze haat niet zal oplossen. Ik hoop dat kinderen die achter ons aankomen, zullen volgen wat we goed doen en zullen leren van onze fouten. Ik hoop dat de flikkering van de vrijheid die vrouwen in Afghanistan ervaren, opnieuw zal verbranden, zelfs als de plotselinge duisternis die neergedaald is zo'n wanhoop heeft veroorzaakt.

Vandaag hoop ik dat dit virus wordt uitgeroeid. Ik hoop dat mensen wakker worden en beseffen dat de weg van woede, egoïsme en verdeeldheid niet de weg is van het kruis of de opstanding. Ik hoop dat genade opnieuw de lens kan zijn waardoor volgelingen van Jezus elkaar en de wereld zien. Ik hoop dat we snel zullen beseffen dat oorlog, of het nu in de schoolbestuursvergadering is of in een mondiaal conflict, nooit de antwoorden zal opleveren die we echt wensen.

Uiteindelijk heb ik hoop dat God, de liefhebbende God, klaar is, in staat en bereid is gerechtigheid, genade, vrede en hoop te brengen, zelfs als het zo donker en ver weg lijkt, en zelfs als we het allemaal blijven verknoeien.

Op deze dag, elke dag... kom, Heer Jezus.

Chad Pierce

Chad Pierce is pastor of Faith Christian Reformed Church in Holland, Michigan.

Leave a Reply