Skip to main content
en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Op dinsdagochtend keek ik op vanaf de plank positie die ik was geweest en zag een dolfijn. En dan nog een dolfijn. Alleen hun rugvinnen die omhoog en uit het water springen, dan verdwijnen, en dan weer kreuzelen. Vierentwintig uur voordat ik mijn oprit had geschept, gebundeld tegen de negen graden wind. Nu was ik in een korte broek en een T-shirt, aan het trainen op een dek met uitzicht over de oceaan, in de schaduw van palmbomen. Deze week heb ik het geweldige geschenk van gastvrijheid gekregen van vrienden die een huis hebben gehuurd in Florida, direct aan het strand. Omdat ik twee weken na de tweede vaccindosis was, voelde ik me comfortabel genoeg om luchthaven en vliegtuig te trotseren om hierheen te reizen en te genieten van de broodnodige zon en warmte. Maar het is niet alleen zon en warmte die ik hier heb herontdekt. Ik heb iets meegemaakt wat ik al lang niet heb meegemaakt — asombro. Wonder.Ik nam op deze reis een boek waar ik al lang van hield: Bridge to Wonder: Art as a Evangelie of Beauty door Cecilia González-Andrieu. Het is, zoals je je kunt voorstellen, een prachtig boek. Toen ik dinsdagochtend op mijn ligstoel zat en de zon zag opkomen, las ik deze regels opnieuw: „Zonder het vermogen om het werkelijk mooie te herkennen, kunnen we niet rouwen om de afwezigheid ervan, en dus wordt fout of zonde moeilijk te identificeren, laat staan verzetten. Iets heel moois vinden is om de liefde in ons te laten ontwaken. Dit is het unieke werk dat door verwondering wordt bereikt. „Een van de vele mogelijke manieren om het woord „wonder” in het Spaans te vertalen is asombro. Wanneer iemand asombrado is, is er een begrip dat er iets op hen heeft gehandeld en dat er een reactie is geweest, zij zijn wonderbaarlijke wezens geworden... Wanneer we asombrados worden kunnen we ons niet langer vastklampen aan de illusie van controle en almacht. We zijn klein gemaakt en nemen (in onszelf) de kenmerken van onze ontzag gevulde respons over.” De pandemie is voor ons heel wat veranderd. En een van die veranderingen die ik niet kon noemen totdat ik voor de oceaan stond te lachen met vreugde om een pelikaan die voorbij vliegt, is een afvlakking van ons leven. Het wordt steeds moeilijker — vooral nu de winter begint — om momenten, ervaringen te hebben die op ons reageren, ons uit onszelf trekken, ons wonderbaarlijk achterlaten. Onze dagen zijn zo routine, zo eentonig. Onze wereld is zo klein en beperkt. Aan de ene kant kan deze routine een goede zaak zijn tijdens een seizoen van onzekerheid. Maar het laat weinig ruimte over om asombrados te worden. En we hebben asombro nodig. Charles Taylor schrijft in zijn boek A Secular Age dat er voor alle mensen, religieus of niet, een gevoel van volheid en rijkdom is dat het leven zou kunnen en moeten hebben, en er zijn drie manieren waarop we leven in relatie tot deze volheid. We ervaren het krachtig en diep in momenten van verwondering, momenten van ontzag, momenten die ons vervuld en vrede laten voelen met de wereld en met onze God. We ervaren het in zijn afwezigheid, verbannen uit die volheid, voelen drift, ons leven vol verveling. En we ervaren het op een middelmatige manier, door onze dagelijkse routines te doorlopen van werk, spel en gezinsleven, die over het algemeen tevreden en gelukkig en oké voelen. Maar, zegt hij, essentieel voor deze middelmatige manier is het gevoel of de overtuiging dat we de balling/ennui op afstand houden en worden aangewakkerd door die occasionele ervaringen van volheid en vervulling. Om wondervol te zijn is om te worden volgehouden, om een geschenk te krijgen dat onze gewone dagen oriënteert. Wonder wekt ons, zegt González-Andrieu, om lief te hebben. Ik zou zeggen (en ik denk dat ze zou zeggen) dat dit een andere manier is om te zeggen dat wonder ons trekt in relatie met God, en dus in de juiste relatie met elkaar. Het wonder van het luisteren naar Barber's Adagio for Strings gespeeld in het donker tijdens een Goede Vrijdag dienst. Zingen samen met duizend andere fans op een concert van je favoriete band. Schreeuwen en huilen als je favoriete voetbalteam scoort het winnende doelpunt met slechts enkele seconden te sparen. De finishlijn van een marathon oversteken. Kijken vanuit de koffieshop raam als een man biedt zijn paraplu aan een vreemdeling bij de bushalte. Een pasgeboren baby vasthouden. Het nemen van de communie. Op de rand van de oceaan staan en dolfijnen spotten. De zesde-eeuwse mystieke theoloog Pseudo-Dionysius zei over schoonheid: „Schoonheid verenigt alle dingen en is de bron van alle dingen. Het is de grote scheppende oorzaak die de wereld bestigt en alle dingen in het bestaan houdt door het verlangen in hen om schoonheid te hebben.” Schoonheid — verwondering — trekt ons uit onszelf en oriënteert ons naar God. De wereld zou een betere plek zijn — in de kerk, op de Capitol Hill, in onze eigen families — als we meer aandacht zouden schenken aan onze behoefte, ons verlangen, naar schoonheid. Als we asombrados werden. Als we leefden uit de kenmerken van onze ontzag gevulde zelf. Er is niet veel wat we kunnen doen aan het feit dat veel van deze ontzag opwekkende ervaringen nu niet mogelijk zijn. Maar het was nuttig voor mij om dit verlies te kunnen noemen, om te identificeren dat het onderstrepen van alle emoties die het afgelopen jaar zijn ontstaan een algemeen gevoel van ballingschap is van die plaats van volheid, van die onderhoudende ervaringen van verwondering. En om voor mezelf te bevestigen dat het verlangen naar volheid goed en belangrijk is. Noem me een rebel, maar ik geef niets op voor de vastentijd dit jaar. We hebben net genoeg opgegeven, dank je wel. In plaats daarvan ga ik op zoek naar verwondering. Voor schoonheid. Waar en hoe ik kan. En klampen zich vast aan dit geschenk dat mijn geloof ondersteunt, dat me verzekert van de aanwezigheid en goedheid van God. Mijn vastengebed zal een poging zijn om asombrado te worden.

Laura de Jong

Laura de Jong is a pastor in the Christian Reformed Church. After seminary she served as the pastor of Second CRC in Grand Haven, Michigan, before moving back to her native Southern Ontario where she is currently serving as Interim Pastor of Preaching and Pastoral Care at Community CRC in Kitchener. 

8 Comments

  • Daniel J Meeter says:

    So good as usual. Thank you. “Lost in wonder, love, and praise.” St. John’s gospel calls Our Lord’s miracles “signs and wonders.” Not proofs of power to close debate, but wonders to open us up for light and life and love. And how close is wonder to worship. Worship has to have something of wonder in it, to keep it open, and to welcome love. As to the dolphins, do you know J. J. von-Allmen’s marvelous metaphor? The church is like a whale. During the week it’s down deep in the water of everyday life, in mission, service and obedience, but on Sundays the whale comes up for air, as the church comes up for worship. to open itself to heaven and the air. Your post is so suggestive and generative, so many thoughts arise. Going to Florida is certainly a good way to have a “holy Lent.”

  • Alicia Mannes says:

    Thank you!

  • John Kleinheksel says:

    Thank you Laura!
    From Grand Haven to FL in 24 hours is awesome.
    Loved your evoking of beauty, wonder, and mystery.
    I really chuckled when you wrote you weren’t giving anything up this Lent, that you’ve given up enough already! Makes my abstinence from ice cream paltry by comparison.
    Love Barber’s Adagio for Strings. Yes. Asombrado to all!

  • Henry Baron says:

    Your post reminded me of Keats’ “Beauty is truth, truth beauty – that is all you know on earth, and all you need to know.”
    Beauty, Truth – they generate the wonder that makes for asumbrado.
    Thanks, Laura.

  • Sheldon Starkenburg says:

    I’m not in Florida (unfortunately), but stuck in the deep freeze of Iowa. But last night as the temperature dropped again, a light dusting of snow came down. It was the kind of snow that falls only when it is cold, and suddenly the whole landscape was transformed with sparkles. It was a moment of wonder, even in Iowa.

  • Dan Vander Ark says:

    Well-done. It reminds me of a line from Gerard Manley Hopkins: “Give beauty back, beauty, beauty, beauty, back to God, beauty’s self and beauty’s giver.”

  • This is wonderful, worth saving for reading again and again. I think asombrado is what we feel when we are graced with a flash mob performance!
    Thank you for putting your experience into words.

    • Lois Sanchez says:

      I really liked this from the blog to the reactions. I copied the whole thing, but just can’t find a way or where I can save it.

      Until I saw this yesterday, I totally forgot it was your birthday!

      Also when I read the blog, I thought it was one of your writings, but I did a double.
      take and rechecked the author. I also thought it was too soon after your surgery.

      I hope that you are feeling well and getting your perky-ness back!

      I’ve checked with my doctor and my therapists, and they all think it’s a good idea to have this kind of device, mostly to keep my body moving .

      While I’m here I can use the Nu-step, having an aide to walk me over to the bike and later walk me back to my room. I would like to do that. Obviously I wouldn’t have that for home. So I think you can hold back on that for now.

Leave a Reply