en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Twee weken geleden, op een warm-voor-november zaterdagavond, zat ik in een Adirondack stoel naast de vuurplaats van mijn vriend, een iPad op een kleine klaptafel tussen ons, wachtend op Joe Biden om zijn eerste toespraak te houden nadat de race eindelijk in zijn voordeel was geroepen. Er waren op een gegeven moment vijf van ons in die vuurplaats geweest, maar bedtijd had mensen naar huis geroepen tot het alleen ik was, mijn vriendin Rachel, en haar twee maanden oude dochter.

Biden was natuurlijk de belangrijkste gebeurtenis. Maar de avond zal altijd, naar mijn mening, van Kamala Harris.Out liep ze in dat oogverblindend witte broekpak, een symbool van kracht en trots onder vrouwen in de politiek. Ze sprak over hoop, over eenheid, over de toekomst. Honderd jaar nadat vrouwen voor het eerst stemrecht verdienden, gekleed in het wit dat aanleiding gaf tot de politieke mode-verklaring van vandaag, was ze hier, de eerste vrouwelijke vice-president van de Verenigde Staten. „Maar hoewel ik misschien de eerste vrouw in dit kantoor ben,” verklaarde ze, „Ik zal niet de laatste zijn, want elk klein meisje dat vanavond kijkt, ziet dat dit een land van mogelijkheden is.”

Tijdens de week van de verkiezingen had ik een constante tekststroom met een groep vrienden van het seminarie — twee koppels — die ik niet veel meer zie of praat. We hadden samen de verkiezingen van 2016 meegemaakt, en het was alsof we vier jaar later dit ding ook samen moesten doorzetten, om de deur te sluiten voor dit hoofdstuk dat voor onze verbijsterde ogen was geopend. Een van die koppels was zwanger in 2016 en verwachtte een meisje. Ik herinner me dat ik in hun auto reed, enkele dagen voor de verkiezingen, en mijn vriend zei: „Hoe geweldig zou het zijn als mijn dochter nooit een wereld kende waarin een vrouw geen president kon zijn?”En ik herinner me dat ik wakker werd de ochtend na de verkiezingen, mijn telefoon controleerde en in tranen uitbarstte. Die wereld moest nog niet zijn. Ik denk niet dat ik de enige vrouwelijke leerling was die dag niet naar school ging. Ik weet dat Hilary Clinton niet heeft verloren omdat ze een vrouw was. Maar op die dag kon ik alleen maar denken: „Zelfs een man zo lomp en problematisch als Trump is meer keuze dan een vrouw.” En - noem me melodramatisch - maar iets over het betreden van het seminarie, naar een plek waar vrouwen nog steeds de minderheid waren en waren, voelde onmogelijk. Ik ben me ervan bewust dat mijn ervaring als vrouw in de CRC opmerkelijk positief is geweest in vergelijking met sommige van mijn collega's. Ik heb vrienden die niet kunnen prediken in de kerk waar ze gedoopt zijn, hun roeping niet kunnen vervullen op de plaats die ze thuis noemen; vrienden die jaren op zoek zijn naar een baan vanwege het beperkte aantal opties dat voor hen beschikbaar is. Als ik naar het seminarie kwam, had ik geen echte ervaring of begreep dat het moeilijk zou zijn om als vrouw te dienen in deze denominatie. Mijn thuiskerk had vaak vrouwelijke predikers of stagiaires. Ik had een fenomenaal rolmodel in Mary Hulst, mijn college kapelaan. Een vrouw in de preekstoel zien was oud nieuws voor mij. Niet zo, voor sommige van mijn parochianen. Voor een paar ben ik de eerste vrouw die ze horen prediken. Het is bemoedigend om ze te horen zeggen: „Ik wist niet hoe dit zou gaan, maar ik ben zo blij dat we het gesprek nu hebben verlengd.” Maar wat me de grootste sensatie van hoop en vreugde geeft is interactie met de jonge meisjes in mijn gemeente. Elke keer als ze „Pastor Laura” over het atrium schreeuwen en komen rennen om me iets te laten zien, springt mijn hart. Pre-Covid, een van die meisjes kwam vroeg naar de kerk toen haar vader zong in het lofteam, en ik haalde haar op, liep de preekstoel in, en liet haar de pagina's van „de grote Bijbel” naar de juiste plek draaien. Haar vader een keer grapte, „Je gaat om haar te veranderen in een predikant nog.” Hier is hoop.Slechts twee weken geleden, de dag na het kijken van Harris' speech, ontdekte ik dat een ander klein meisje speelt „Pastor Laura.” Ze staat op een grote wagen, houdt een kerkbulletin in en bidt. Ik dacht dat mijn hart zou ontploffen toen haar ouders het me vertelden. Het is werkelijk verbazingwekkend en nederig, om zo te worden gebruikt dat het een voorbeeld is — zoals ik zelf zoveel voorbeelden had — van wat mogelijk is, een afbeelding van een mogelijke realiteit voor elk klein meisje dat door mijn kerkdeuren wandt.Er is nog steeds nog een lange weg te gaan — voor vrouwen in de kerk en voor vrouwen in de politiek. Maar met elk voorbeeld en elk verhaal gaat de deur iets breder open — de scheur in het plafond krijgt nog een paar centimeter.

Mijn vrienden zijn weer zwanger — de baby komt in februari. Ik sms'te ze later die avond, „Net klaar met Kamala Harris te zien spreken. Denk aan dat gesprek vier jaar geleden... en dit nieuwe leven dat eraan komt... en voel al het gevoel en alle hoop.” Ze sms'ten terug: „Ja! Hebben we je verteld dat het een ander meisje is?Ik heb veel hart-ogen en huilende emoji's teruggestuurd. En de volgende ochtend, toen ik me klaarmaakte voor een andere zondag in de preekstoel, trok ik mijn eigen witte jasje aan.

Laura de Jong

Laura de Jong serves as pastor of Second Christian Reformed Church in Grand Haven, Michigan.

11 Comments

  • Dana VanderLugt says:

    I adore so much about this. THANK YOU!

    P.S. And I always imagined myself raising daughters, but have three sons, and this is so good and important for them, too. And I’m so glad listening to female pastors is a normal part of their life, not a rare (and head spinning, in the very best way) occurrence, like it was for me growing up.

  • I remember in my parsonage in Albany my older daughter would climb a ladder to “preach.” My younger daughter would sit and “play” the piano and was always mad that she could not preach. Today she pastors the First Reformed Church in Boonton, NJ.

  • Daniel J Meeter says:

    Thank you so much for this. Crying emojis needed.

  • Susan DeYoung says:

    Dear Laura. I’m the Nana to the almost 4-year-old and due-in-February little girls. My heart too is full of hope and my eyes fill with tears when I imagine the world opening up for them and other precious girls and women. Thank you for being a beautiful role model. (Their parents love and miss you. ♥️)

  • Emily R. Brink says:

    So loved this post, Laura. Such joy and hope.
    Thank you!

  • Jan Zuidema says:

    I think that my three granddaughters are so surrounded by involved and thriving women in their Oma and Nana, their aunts, and even cousins, that they have always accepted your presence in the pulpit as no big deal. You are using your gifts, just as they will find and use theirs. For Oma, though, it is entirely another ‘ceiling’ to see you, week after week, stand behind the pulpit and help us ‘see Jesus’. And then add to that Kamala Harris standing, shoulder to shoulder, next to Joe Biden. Progress comes, some takes longer. Thanks for another thought provoking read!

  • Ruth Boven says:

    Thanks so much, Laura! I’m feeling all the feels today after reading your post. On Sunday I’ll join you in putting on the white jacket/robe and give thanks for the joy and privilege it is.

  • Mary Buitendorp says:

    Did you know that it is necessary today to wear shoes at all times? That’s because there are shards of glass all over because Kamala (and Laura) shattered the glass ceiling.

  • Helen P says:

    Laura – kudos for this.
    When my sister Barb was in seminary a classmate addressed her at one point and said, “I’m questioning your right to be here.”
    It was devastating, but she went on and was ordained having received a call even before graduating.
    Fast forward to the present – Barb may be gone, but has an ordained daughter, son and two daughters-in-law and they are a force. Change can happen, and it cannot come too soon.

  • Carol Sybenga says:

    Love the story of you carrying that young girl onto the pulpit to help you turn pages in the Bible to the right spot. What a beautiful image! Thank you for another wonderful post Laura.

  • Lisa Hansen says:

    Thank you for this wonderful post! A new generation of boys and girls will see new possibilities because of Pastor Laura and VP Harris!

Leave a Reply