en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Vier maanden geleden, toen Michigan begon met onze huisbestellingen, en Italië was in de dikke van hen, mijn man liet me een YouTube-videoclip zien die bij mij is gebleven. Mijn man heeft behoorlijk eclectische muzikale smaak, en hij vindt het Italiaanse operalied, Nessun Dorma, erg leuk.

In de loop der jaren hebben we veel geweldige en inspirerende vertolkingen van het nummer gevonden, gezongen door een heel assortiment stemmen, en deze YouTube-clip was niet anders. Zeker, het filmen is niet iets om over te raven en de zanger zingt alleen mee naar een opname, maar elke keer dat ik de video bekijk, komt er iets in me op. Ik ben snel geraakt, deze man te zien zingen vanaf zijn balkon naar een buurt beneden, dik onder de deken van quarantaine.

Ik heb hier een link opgenomen als je de video zelf wilt zien, maar zelfs als je niet wilt kijken, als opera niet jouw ding is, denk ik dat je begrijpt waar ik vandaag naartoe ga.

Dit is een man gekleed in zijn casual kleding, zijn familie duidelijk op de achtergrond, en hij zingt briljant, alsof in concert, voor iedereen die er zou kunnen zijn om deel te nemen aan dat willekeurige, spectaculaire moment in de tijd.

Hij biedt een geschenk dat alleen hij kon aanbieden, een prachtig lied, royaal uitgebreid naar dat gemeenschappelijke seizoen van pijn, isolatie, angst en frustratie.

Dat is mijn hart: het idee dat ieder van ons een gave heeft die we van binnen dragen, uniek van ons, dat moet worden uitgebreid. Het is een zegen die simpelweg niet gedeeld kan worden.

Weet je wat ik bedoel?

Ik heb het gevoel dat we door het perfecte seizoen zijn gegaan om deze perfecte cadeaus te ontdekken. Dat is natuurlijk als we de vrije tijd en ruimte toestaan om zijn werk te doen. Als, ondanks de angst van de dag, de vermoeidheid van het seizoen, de wanhoop die ons bedekt, we laten de stille, brandende geschenken in ons zweven. Misschien bedoel ik dat we de spanning en de gekte van isolatie en een radicaal veranderende wereld moeten laten doordringen in de diepten van ons, en dan het goede laten zweven. In ieder van ons is er iets briljant, en genereus, en uiteindelijk vriendelijk om gedeeld te worden.

Ik begrijp diep dat rust, stilte en wachten heel nutteloos kunnen zijn. Ik zat met mezelf om deze blog genoeg te schrijven tijdens het quarantaineseizoen om te voelen dat ik weinig deed naast het uitlaten van mijn hond en het voorkomen dat mijn kinderen elkaar levend opeten. Maar ik zat bij mezelf. Ik zat, ik liep, ik hield de vrede. Ik wachtte, ik maakte me zorgen, ik vroeg me af. Ik heb gebeden. Ik lees. Ik heb wat blogs geschreven. Het voelde allemaal stil, en vaak nog steeds. Deze tijden van sociale afstand, quarantaine en isolatie hebben ons meer dan voldoende tijd gegeven om stil te zijn en ermee te worstelen.

Isolatie kan gemakkelijk tot stagnatie leiden als we alleen luisteren naar onze eigen innerlijke monoloog of dezelfde statische stemmen op de televisie. Als we onszelf net strak genoeg dichtknopen om alleen onze eigen navel te zien. En dan, wegrotten, zien we één ding naar de top stijgen. Daar, opstaan in een langzame bubbel naar het slijmerige, moerassige oppervlak is slechts onze eigen wanhopige, egoïstische behoefte.

We zien alleen onze behoefte aan een pauze, een drankje, een vakantie, of een ander zelfrustgevend voorrecht. Vanuit onze pretzeled, verdraaide positie kunnen we ons op weinig anders fixeren, maar ons wezen troost. Misschien is de betere optie om onszelf bij een raam te positioneren en uit te kijken naar een wereld in nood. Laat dan de rustige ruimte om ons heen binnenkomen, informeer ons hart.

Ik kan echt niet met zekerheid zeggen waarom deze zanger op zijn balkon stond en zijn stem verheft onder de buren, maar ik kan wel raden. Ik kan me voorstellen dat hoe langer hij achter de gesloten deuren van zijn huis bleef, hoe sterker het lied binnenin brandde. Hij kon het niet zingen.

Uiteraard kunnen we niet allemaal operazangers zijn. (Niemand in mijn buurt zou genieten van me staan op mijn achterterras zingen Nessun Dorma!) Maar ieder van ons heeft een klein, perfect uniek deel van onszelf te bieden. Ik ben er zeker van. Ik hoop dat sommigen van jullie, zoals de heer op het balkon, hebben ontdekt dat in stilte en wacht, soms een perfect, briljant geschenk zweeft.

Op veel plaatsen in ons land en in de wereld blijft de behoefte aan sociale afstand en isolement bestaan. Velen van ons voelen het gewicht van dit rustige seizoen. Ik ben er niet zeker van dat het ooit makkelijker wordt om gewoon thuis te blijven, maar ik hoop dat we er beter in zullen worden.

Wat stijgt in onze harten vanuit de plaats van de stilte? Het zou me niet verbazen als het ons, wat het ook is, naar het balkon leidt met iets dat niet gedeeld kan worden.

Katy Sundararajan

Katy Sundararajan lives in Holland, Michigan with her husband and two children, but she has left her heart in a whole host of places called home. She values thoughtful writing that allows us to ponder something small and recognize in it, something big

5 Comments

  • Exquisite. True. Thank you for saying it so well, for sharing what has welled up in you. This wilderness time is yielding such wisdom about who we are and how we can be, must be, human together. Just today Renovare is posting James Bryan Smith’s article which references Vedran Smailovic, the cellist of Sarajevo, who could not not play in the ruins to feed the people’s need for beauty. We all have something to share. Even though I write sermons every week, sometimes it feels as though baking pie or thanking the mail carrier is as sacred and helpful as any religious talk.

    • Katy says:

      Hi, Deb. Thanks for your note. As I was writing I thought quite a bit about the work of pastors and others who are deeply called to their work, and the deep fatigue of a season like this… and what that can be like for a “called” individual. I do agree that, sometimes, the little, other gifts that rise up can be so refreshing to offer. Peace be with you.

  • Daniel J Meeter says:

    I love the soul-depth of your mediations.

  • Thomas Goodhart says:

    Thank you, Katy! And I for one would love to hear you sing Nessun Dorma. Better yet if I could join you on the Sundararajan patio in Holland.

Leave a Reply