en flag
nl flag
zh flag
fr flag
de flag
ja flag
ko flag
ru flag
es flag
Listen To Article

Ik ga even opscheppen over mijn gemeente.

Het was mijn verjaardag op zondag. Ik, net als velen wier verjaardag valt tijdens deze quarantaineperiode, verwachtte een rustige dag. Ik ging werken aan een paper voor mijn THM les (ik weet het — op Zondag, maar doen dagen er echt meer toe?) , bel mijn familie, en neem een glas wijn.

Vorige week zei mijn vriend (een van de weinige mensen die ik tegenwoordig zie) dat ze me ontbijt wilde brengen. Een traktatie! Ze kwam om 9:30 (omdat #quarantime) en ging verder met het nemen van haar busje en zette op mijn oprit een opklapbare tafel, ligstoelen, een geruit tafelkleed, vaas met bloemen, melkstoomboot voor lattés, en spek.

„Je weet toch dat ik een tafel en stoelen op mijn achterdek heb?”

„Het is quarantaine. We gaan er wat plezier mee hebben.”

Eerlijk genoeg.

Dus daar waren we, lachend en koffie drinken in de lichte zon, zwaaiend naar de buren terwijl ze hun honden uitliepen, en dit zou al een betere verjaardag worden dan ik dacht. Om tien uur tolden de kerkklokken aan de overkant van de straat.

„Tijd voor de kerk!” Ik maakte een grapje. En dan serieuzer: „Vreemd om mensen nu niet te zien.”

Op dat moment, een paar straten verderop in de straat, begonnen de sirenes van een politieauto te jammeren terwijl de lichten flitsen.

Ik was er vrij zeker van dat we problemen zouden krijgen omdat we samen eten op mijn oprit.

Emily zegt, „Misschien wordt er iemand aangehouden. We moeten gaan kijken.” Een nogal ongemakkelijk ding om te observeren, dacht ik, maar ik kreeg het.

We kwamen niet in de problemen. De politieauto stond aan de voorkant van een parade van ongeveer vijftig auto's, uitgestrekt langs de weg, gevuld met mijn mooie, prachtige, geliefde parochianen, ballonnen die achter hen vliegen en posterboard verjaardagskaarten opknoping uit gerolde ramen waaruit sommigen gooiden snoep als ze passeerden, omdat geen Grand Haven parade is compleet zonder snoep wordt geslagen in de gezichten van de toeschouwer.

Eén voor één passeerden ze en toerde en zwaaiden ze en riepen: „Gelukkige verjaardag!” Iemand speelde het lied zelfs op een trompet.

Het was verbazingwekkend. Adembenemend. Het kostte me uren om te herstellen. Mijn krant is niet geschreven.

Mijn 29ste verjaardag, in plaats van in de boeken te gaan als een van de meest trieste verjaardagen ooit, zal worden herinnerd als een van de beste verjaardagen ooit.

Ik heb dit ook van anderen gehoord. Mensen worden gevierd op nieuwe en heerlijke manieren. Mensen sturen meer kaarten dan voorheen. De telefoon gaat vaker. Families die één keer per maand praatten, praten wekelijks. Families die wekelijks praatten, komen om de dag in. Ik weet dat mijn eigen week gevuld is met FaceTimes en HouseSeparties en Zooms en MarcoColos met vrienden en uitgebreide familie die ik anders zou praten met een paar keer per jaar, en nu ben het controleren met regelmatig.

Het is niet alsof we niet om mensen gaven voor dit alles. Maar ik denk dat onze veronderstellingen veranderd zijn.

Misschien dachten we dat iemand anders ervoor zou zorgen dat mensen zich speciaal en gevierd en geliefd voelen. „Iemand anders zal ze een kaart sturen. Ik weet zeker dat ze al een feest gepland hebben. Hun dag is waarschijnlijk zo vol met telefoontjes en bezoekers, dat ik ze niet uitgeput wil maken.” Ik weet dat ik deze excuses vele malen heb gemaakt.

Maar nu gaan we ervan uit dat mensen verjaardagen of jubilea, of zelfs hun reguliere dinsdagavond, er niet uit zullen zien alsof ze het zich hadden voorgesteld. We gaan ervan uit dat mensen geïsoleerd worden, afgesneden, gescheiden worden van de mensen waar ze van houden. Dus we stappen op. We vullen de leegte. We leven in de gemeenschap.

De krant waar ik op mijn verjaardag niet aan werkte, gaat over de liturgische kerkwetenschap van begrafenissen. Een vraag die ik vaak hoor na een begrafenis is: „Hoeveel mensen waren aanwezig?” Ik denk dat we willen weten dat er veel mensen op een begrafenis waren omdat we willen dat er veel mensen bij ons zijn. We willen weten dat we behoorden, dat we iets betekende voor mensen, dat we een gewaardeerd lid van het Lichaam waren en zijn.

Maar als we bekennen dat we bij de doop allemaal in dit Lichaam geënt zijn en elk deel van het lichaam het volgende nodig heeft, mag de kwestie van het behoren nooit door een gemeente worden opgeworpen. Ik betoog, samen met mensen als Tom Long, dat de gemeente aanwezig moet zijn op een begrafenis, ongeacht of individuele leden de overledene goed kenden of niet, omdat een congregatie verbond met de gedoopte om hen te begeleiden in hun reis van geloof tot het einde. We worden geboren in een gemeenschap, we leven als deel van een gemeenschap, we sterven als deel van een gemeenschap.

Wat heeft dat te maken met verjaardagsparades? Zelfs als ik koester in de warme fuzzies van mijn gemeenschap om me heen met liefde, ben ik me er terdege van bewust dat er velen zijn voor wie een verjaardag zonder veel fanfare wordt gevierd een veel voorkomende gebeurtenis is. Velen in onze gemeenten en gemeenschappen voelden zich geïsoleerd lang voordat de quarantaine in ging. Velen in onze gemeenten en gemeenschappen vragen zich af of ze een plaats in het Lichaam hebben, of ze thuishoren.

Dus ik vraag me af, in deze tijd waarin onze aannames worden uitgedaagd en we stappen om leegtes op te vullen, of dit ook een kans is om te vragen wie die leegte de hele tijd voelt, wie voelt alsof ze er niet bij horen, en dan stap in om ze te omarmen. Ik denk dat deze tijd van scheiding ons unieke kansen biedt om gemeenschap voor elkaar te zijn, om elkaar te herinneren. Door dit te doen, kunnen we het Lichaam van Christus herleden, en dat zou inderdaad iets zijn om te vieren.

Laura de Jong

Laura de Jong serves as pastor of Second Christian Reformed Church in Grand Haven, Michigan.

14 Comments

  • Daniel J Meeter says:

    Marvelous. Thank you. And Gefeliciteerd.
    I had the privilege of serving my first charge at an extremely old-fashioned Hungarian church in Central Jersey. Everybody came to all the funerals. All the funerals were big church services. The church bell rang three times a day for the deceased from the news of the death till the time of the funeral. Bell-ringing was the most important job of the custodian (his title in Hungarian was actually “bell-ringer”), and why they paid him with the use of a house next door–so he could be present to ring the bells, or his wife if she had to. At the time of the funeral, somebody would keep lookout to see three blocks down when the hearse turned from Main Street into Thomas Street, and then immediately he started ringing the bells (two of them, named Gyorgy and Gabor, for two Calvinist princes) and kept ringing as the till the casket was marched up in front of the pulpit and the last family members sat down in their pews. Then, upon the Benediction, he started ringing again for the whole thing in reverse, until the hearse turned up Main Street. This was not written down anywhere. Everybody just knew it. Those Hungarian funerals were the best in any church I served.

  • Dana R VanderLugt says:

    We have celebrated two April quarantine birthdays in my house for two of my sons, and I fretted about how sad they would be. Neither was. The gift of presence turned out to be most of what they wanted/needed. My newly christened 11-year-old announced to me at bedtime that it was his “best birthday ever.” Beautiful and thoughtful post. Thank you!

  • Scott Hoezee says:

    Once again, Laura, lovely and so very poignant in the end. Thank you.

  • What a wonderful perspective. Happy Birthday.

  • Jim Schaap says:

    What a blessing –for you and us. Thanks.

  • Gail Miller says:

    Beautiful! Thank you!
    And I would love to read your thesis when it’s done!

  • Henry Baron says:

    That birthday surprise present will bless you for a lifetime, Laura!
    Yes, I agree – the deceased church family should be present at the funeral.
    How sad to know that too is now not possible. But a car parade maybe to support the grieving?

  • Carolyn DeNeut says:

    Laura – you make me proud to know you and that you are an alum of where I work. Thank you for your wonderful words…and Happy Belated Birthday! 🙂

  • Ron Nydam says:

    Hello Laura,
    I rarely respond, but I found this piece so delightful. A very happy birth day for you! Great congregation! My wife and I were married in that sanctuary years ago.
    A comment to your paper. I find it quite troublesome that we now ” celebrate the life of” at memorial services with no body, no dead body, before us.
    A funeral to be a funeral need a dead body, it needs to confront death right before us. It ought to begin as a time for lament, a time for real life sorrow, mourning. With our culture, we are now doing grief-lite. It would only be a true celebration were we truly happy that that person finally died. To call such a celebration is truly crazy-making. Enough said. Enjoy Grand Haven! A great place to be alive!
    Ron Nydam

    • Jan Zuidema says:

      As a long time organist who has played numerous funerals through the years, I’m so thankful for your characterization of grief-lite. No matter our joy for the person made whole again, in the presence of the Lord, we need to recognize and voice the grief and hole in the fabric of our lives at the death of a person who we will never touch, speak to, care for, or laugh with again. I find some of the ‘sharing’ that now goes on to be an exercise in dead-aggrandizement, leaving those present wondering if their kids or friends will gush when they’re gone. Information overload at our funerals.

      • Anthony (Tony) Diekema says:

        Indeed, Laura………..know now that you are ministering in “the one true church”. 🙂 Truly a touching and delightful piece. Thanks!

  • Dan I love this story! So rich. Brings back memories of living in Germany and the church bells, of visiting Hungary and the warm full of life and strength people. Thank you for sharing this.

Leave a Reply